Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej "decyzji". Przedmiotem rozpoznania Sądu pierwszej instancji było postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 września 2006 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 czerwca 2006 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2006 r. oddalającym skargę na czynności egzekucyjne.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania jest bezzasadny, gdyż skarżący w ogóle nie wskazał okoliczności faktycznych i prawnych, które by go uzasadniały.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że okolicznością uzasadniająca żądanie jest fakt pozostawania bez pracy. Podkreślił, że argumentacja Sądu narusza art. 61 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest nieuzasadnione, aczkolwiek argumentacja Sądu pierwszej instancji jest nietrafna. Otóż w przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej należało najpierw rozważyć, czy postanowienie takie nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania bowiem odnosi się do tych aktów, które wywołują skutki materialno-prawne. Takich zaś nie wywołuje postanowienie o sprostowaniu innego aktu, gdyż wywołuje ono jedynie skutki procesowe.
Z tych też względów, mimo że argumentacja Sądu pierwszej instancji była błędna i mimo tego, że w istocie Sąd powinien był wniosek oddalić, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia, gdyż uznał, iż uchybienia podwyższenie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Orzeczenie w ostateczności odpowiada prawu (art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a.).