Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 185/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił "J." sp. z o.o. z siedzibą w P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 18 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Sąd pierwszej instancji ocenił, że zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), dotyczących pojawienia się w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - uniemożliwiło uwzględnienie przedmiotowego wniosku.
Spółka od powyższego postanowienia wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że zaniechanie przez skarżącą spółkę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. było jej świadomym działaniem. Strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, a nieopłaconej nawet w części, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył i orzekł, co następuje:
Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do oceny Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższego należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że spółka nie wykazała przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona w skardze skierowanej do Sądu administracyjnego wskazała jedynie na konieczność "wstrzymania rygoru wykonania decyzji organu drugiej instancji", nie argumentując i nie uzasadniając w żaden sposób swojego żądania. Tymczasem ciężar udowodnienia wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., jak również związku przyczyno-skutkowego między ich ujawnieniem a wydaniem zaskarżonej decyzji, spoczywa na podmiocie, który żąda przyznania ochrony tymczasowej.
Dopiero na etapie postępowania zażaleniowego pełnomocnik spółki wskazał, że spółka zawiesiła prowadzenie swojej działalności od kwietnia 2004 r., nie posiada żadnych aktywów, kont bankowych, nie składa bilansu, nie osiągnęła dochodu w 2003 r., natomiast dokumenty potwierdzające twierdzenia skarżącej znajdują się w aktach sprawy. Spółka nie przedstawiła jednak w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Ponadto podkreślić należy, że art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej: Ordynacja podatkowa) - stanowiący o elementach struktury decyzji podatkowej - nie obliguje organów podatkowych do informowania stron postępowania podatkowego o treści art. 61 § 3 p.p.s.a. ani art. 239 f § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnikowi przyznanemu z urzędu. Podkreślić bowiem należy, że w przypadku, gdy w toku danej instancji toczą się postępowania wpadkowe, które kończone są orzeczeniami nie rozstrzygającymi sprawy co do istoty, koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu winny być rozliczone dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji.