Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 926/17
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 4 września 2018 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pomimo prawidłowego doręczenia wpis nie został uiszczony w zakreślonym terminie.
We wniesionym zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 220 § 3 i art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Podniosła, że skarżąca zapłaciła wpis sądowy od skargi kasacyjnej w dniu 27 marca 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Na wstępie należy podkreślić, że w toku postępowania skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Do niego były adresowane wszystkie wezwania Sądu I instancji. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca sytuacja, w której strona, na skutek nieznajomości przepisów prawa pozostawała bezczynna pomimo obowiązku działania lub wykonując go, dokonała nieprawidłowej czynności procesowej.
Pełnomocnik skarżącej podnosi, że skarga kasacyjna z 29 sierpnia 2018 r. nie powinna zostać odrzucona, ponieważ wymagany na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. wpis sądowy został uiszczony w dniu 27 marca 2019 r.
Zauważyć jednak należy, że w tytule wpłaty z tego dnia wpisano "opłata kancelaryjna za uzas". To jasno wskazuje, że wpłaty tej dokonano w odpowiedzi na doręczone 26 marca 2019 r. zarządzenie o ściągnięciu, na podstawie art. 234 § 2 P.p.s.a., nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.
Natomiast ponowne, prawomocne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 1 kwietnia 2019 r. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.
Strona będąc reprezentowana przez adwokata posiadała wiedzę, że została zobowiązana do uiszczeniu dwóch różnych opłat sądowych. Pomimo tego zdecydowała się uiścić tylko jedną z nich, informując o swoim wyborze w tytule wpłaty.
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że Sąd I instancji był uprawniony do odrzucenia środka odwoławczego na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., a Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. do orzeczenia jak w sentencji.