Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 28 marca 2012 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2190/09, pozostawił bez rozpoznania wniosek J. M. – nazywanego dalej "Skarżącym", o przywrócenie terminu do podpisana zażalenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 września 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r.
Z uzasadnienia zarządzenia wynika, że postanowieniem z dnia 21 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Skarżącego z uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego pisma, poprzez złożenie pod nim podpisu. Wnioskiem z dnia 30 listopada 2011 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2012 r. Skarżący został wezwany do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 9 marca 2012 r. Skarżący pomimo wezwania nie nadesłał odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 86, art. 87 oraz art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", przewodniczący zarządzeniem z dnia 28 marca 2012 r. pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Skarżący odwołała się od powyższego zarządzenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu wniósł o uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący podniósł, że nie otrzymał wezwania sądu do uzupełnienia braków formalnych pisma.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Zauważyć należy przede wszystkim, że w aktach sprawy (karta 129) znajduje się potwierdzenie doręczenia przedmiotowego wezwania, podpisane przez J. W. Osoba ta już wcześniej odbierała w imieniu Skarżącego korespondencję sądową: między innymi zarządzenie sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. (karta 43 akt sprawy). Zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a. "jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma." Okoliczności wynikające z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy pozwalają na stwierdzenie, że wydanie przesyłki J. W. stanowiło skuteczne jej doręczenie Skarżącemu. Doręczenie zastępcze w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a. opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało prawidłowo dokonane. Wprawdzie domniemanie to może zostać obalone, jednakże w zażaleniu Skarżący tego nie uczynił.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.