Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2017 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 234 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.) wezwał skarżącego do uzupełnienia braku wniosku o doręczenie odpisu sentencji wyroku przez uiszczenie opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.
W zażaleniu na to zarządzenie skarżący zarzucił naruszenie art. 140 § 1 i art. 234 § 3 P.p.s.a. i wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 234 § 1 P.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. Z kolei stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192 ze zm.), za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł.
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasadnie więc wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu sentencji wyroku oraz pouczył o skutkach niewywiązania się z nałożonego obowiązku.
Skarżący bezzasadnie wywodzi, iż wnioskowane doręczenie odpisu sentencji wyroku nie podlega opłacie na podstawie art. 234 § 3 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu, natomiast wniosek o wydanie odpisu sentencji wyroku oddalającego skargę nie wypełnia przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Trafnie, więc wniosek skarżącego zakwalifikowano jako podlegający opłacie kancelaryjnej, o której mowa w art. 234 § 1 P.p.s.a. oraz właściwie określono jej wysokość.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 140 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z którym stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, obecnej przy ogłoszeniu wyroku, przewodniczący udziela wskazówek co do terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie był obecny na ogłoszeniu wyroku w dniu 24 listopada 2015 r. (protokół rozprawy – k. 33 akt sądowych), wobec czego przepis art. 140 § 1 P.p.s.a. nie ma zastosowania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 oraz 198 P.p.s.a. zażalenie skarżącego oddalił.