Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Krakowie oddalił wniosek L. O. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił żadnych danych o stanie majątkowym i możliwościach płatniczych, a na wezwanie referendarza o dokumenty źródłowe nie nasłał żadnego z wymienionych. Sąd uznał zatem, że w tej sytuacji niemożliwa jest ocena sytuacji majątkowej skarżącego i uczynienia zadość złożonemu wnioskowi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie L. O. wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji – nie posiada dochodów i środków do życia. Jest osoba schorowaną, a wniosek o przyznanie prawa pomocy wypełnił jak umiał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z postanowieniem art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba taka wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności i do materiału dowodowego zebranego w sprawie, co też uczynił. Należy zauważyć, iż regulacja zawarta w treści art. 246 § 1 cytowanej ustawy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 tej ustawy, stosownie do którego strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Przy tym, to do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykonał skierowanego do niego wezwania, tj. nie nadesłał dokumentów, od których zależało rozstrzygnięcie odnośnie jego wniosku. Uniemożliwiło to Sądowi pierwszej instancji w sposób jednoznaczny stwierdzenie czy faktycznie w stosunku do niego zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Podkreślić w tym kontekście należy, że tak długo, jak skarżący będzie się uchylał od obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń (w trybie art. 255 p.p.s.a.), nie będzie możliwe pozytywne dla niego rozstrzygnięcie jego żądania.
Na marginesie należy wskazać, że skarżący w zażaleniu tłumaczył, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wypełnił jak umiał. Sąd pierwszej instancji nie zarzucił skarżącemu błędnego wypełnienia tego wniosku. Wskazał jedynie, że z danych zawartych w tym wniosku nie wynikały informacje przydane do zajęcia stanowiska w sprawie. Dlatego też skarżący został wezwany o przedłożenie dodatkowych dokumentów, które zobrazowałby jego sytuację finansową. Nie wypełniając tego wezwania skarżący uniemożliwił Sądowi ocenę jego sytuacji finansowej w świetle przesłanek wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.