Uzasadnienie
Postanowieniem z 17.02.2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22.12.2008 r. oddalające wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów.
Wnioskiem z 23.03.2009 r., uzupełnionym pismem z 6.04.2009 r., skarżący wniósł o uzupełnienie, sprostowanie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego przez skreślenie niektórych wyrażeń, użytych przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia i zastąpienie ich wyrażeniami użytymi przez skarżącego w zażaleniu, wykreślenie stwierdzeń, z którymi skarżący się nie zgadza oraz szersze cytowanie zarówno wypowiedzi skarżącego, jak i treści orzeczeń Trybunałów i Sądów, na które się powołuje, a także o szersze uzasadnienie stanowiska zajętego przez Sąd drugiej instancji. W obszernym uzasadnieniu wniosku skarżący podjął polemikę z rozstrzygnięciem Sądu, a ponadto zażądał wskazania podstawy prawnej uzasadniającej rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziów przed rozpoznaniem wniosku strony o sprostowanie protokołu rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie może być uwzględniony.
Jak stanowi art. 156 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [P.p.s.a.] sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Strona może także zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 P.p.s.a.). Ponadto sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści (art. 158 P.p.s.a.). Powyższe przepisy, odnoszące się do wyroków, stosuje się odpowiednio także do postanowień (art. 166 P.p.s.a.).
Za niedokładność w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a. uznaje się niedokładne określenie stron postępowania, niepodanie pełnej ich nazwy czy nieprawidłowe oznaczenie imienia; błąd pisarski to niewłaściwe użycie wyrazu, błąd gramatyczny czy mylna pisownia; oczywista omyłka to inne oczywiste, niemerytoryczne uchybienie. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a., dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, a więc nie obejmuje wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. Wykładnia orzeczenia w myśl art. 158 P.p.s.a. konieczna jest wtedy, gdy powstają wątpliwości co do jego treści, a więc wtedy, gdy jest ono sformułowane w sposób niejasny.
Przypomnienie zasad prostowania, uzupełniania lub wykładni wydanych orzeczeń jest konieczne ze względu na treść wniosku, który tylko pozornie odnosi się do żądania rektyfikacji postanowienia oddalającego zażalenie skarżącego, a w istocie zmierza do takiego jego przeredagowania (zwłaszcza w zakresie uzasadnienia), by odpowiadało ono stanowisku procesowemu skarżącego i odzwierciedlało jego pogląd na sprawę. Wniosek skarżącego nie wskazuje bowiem na zaistnienie w postanowieniu żadnej oczywistej omyłki (w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a) i żadna oczywista omyłka w nim nie występuje, postanowienie to jest zupełne, gdyż w sposób zupełny rozstrzyga o bezzasadności zażalenia przy braku podstaw do zamieszczania w nim jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć, jest także jasne w swej treści, gdyż przez oddalenie zażalenia skarżącego prawomocnie przesądza o bezzasadności jego wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Z jego uzasadnienia zaś wynika, że okoliczności, na które żądając wyłączenia powoływał się skarżący - zwłaszcza orzekanie w innych sprawach w sposób krytykowany przez skarżącego oraz sam fakt zgłoszenia żądania wyłączenia - podstawy wyłączenia nie stanowią.
Wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przedmiocie odmowy wyłączenia sędziów tego Sądu postanowienie to stało się prawomocne. Polemika z prawomocnym rozstrzygnięciem jest niedopuszczalna. Również próba polemiki z wydanym w postępowaniu zażaleniowym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z powołaniem się na przepisy o rektyfikacji orzeczeń nie może odnieść zamierzonego skutku. Przepisy te nie mogą też stanowić podstawy do uzyskania od Sądu wyjaśnień dotyczących procedury sądowoadministracyjnej w stopniu wykraczającym poza potrzebę wynikającą z rozpoznania zażalenia. Z powyższych przyczyn wniosek skarżącego o uzupełnienie, sprostowanie i wykładnię postanowienia oddalającego jego zażalenie uwzględniony być nie może.