Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II FZ 510/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 78/07 w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
W dniu 5 listopada 2007 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo strony zatytułowane "Skarga", kwestionujące zasadność rozstrzygnięcia z dnia 26 września 2007 r.
W treści pisma M. G. podniósł, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest bezprzedmiotowe, a dokonana przez Sąd ocena sytuacji materialnej strony była nietrafna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszym rzędzie wyjaśnienia wymaga, że pismo M. G. z dnia 29 października 2007 r. zostało potraktowane przez Sąd jako zażalenie.
Uwzględniając powyższe pokreślić należy, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i stają się prawomocne z chwilą ich wydania, co oznacza, iż nie podlegają one zaskarżeniu.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w art. 194 § 1 jednoznacznie stanowi, że zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługują na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w przypadkach określonych w ustawie. W świetle powołanej regulacji nie może ulegać wątpliwości, że wnoszenie zażaleń na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne. Konsekwencją złożenia środka zaskarżenia od orzeczenia, od którego nie przysługuje żaden środek odwoławczy jest zaś jego odrzucenie.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 180 i 178 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.