Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2014 r., wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków, pozostawiono bez rozpoznania.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2014 r.
W dniu 31 grudnia 2014 r. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2015 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie go własnoręcznym podpisem, a nie mechanicznie odtworzonym w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia doręczono Skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 12 marca 2015 r.
Skarżący nie uzupełnił wniosku.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania oraz odrzucił wniosek o przywrócenie terminu. Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że Skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania, nie podpisał wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym własnoręcznym podpisem, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza tegoż wniosku.
Powyższe rozstrzygnięcie Skarżący zaskarżył zażaleniem
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący notorycznie uchylał się od zadośćuczynienia zasadniczemu obowiązkowi procesowemu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jakim jest własnoręczne podpisanie pisma kierowanego do sądu (por. art. 46 § 1 pkt 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a./). Od spełnienia wymogu formalnego, przewidzianego w powołanym powyżej przepisie, uzależniona jest skuteczność pisma. W tym stanie rzeczy sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie uznał, że wniosek Skarżącego z dnia 6 października 2014 r. należało pozostawić bez rozpoznania.
W sprawie nie zaistniały również przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji przywrócenia terminu. Słusznie wskazał sąd administracyjny pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują żadnych terminów w jakich strona może złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 w związku z art. 86 § 2 P.p.s.a. ocenić należało jako zgodne z prawem.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.