Uzasadnienie
Pismem z 1 lutego 2018 r. K. H. T. (dalej: skarżąca) zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 grudnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Do skargi nie zostało dołączone potwierdzenie uiszczenia należnej opłaty od skargi ani pełnomocnictwo.
Z uwagi na brak odnotowania wpływu środków pieniężnych tytułem wpisu sądowego od skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 marca 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia brakującego wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Jednocześnie pismem z 23 marca 2018 r. skarżąca została wezwana do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego wykazującego umocowanie dla pełnomocnika występującego w sprawie.
Przesyłka sądowa zawierająca oba rzeczone pisma sądowe została przesłana na adres pełnomocnika skarżącej i odebrana 26 marca 2018 r.
Pismem z 3 kwietnia 2018 r. profesjonalny pełnomocnik zastępujący skarżącą w niniejszym postępowaniu wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przedłużenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa oraz uiszczenia wpisu sądowego z uwagi na tymczasową nieobecność skarżącej w kraju.
Wobec bezskutecznego upływu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r. odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż termin, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani wydłużany na podstawie art. 84 p.p.s.a.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 4 maja 2018 r. skarżąca zaskarżyła rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie oraz rozpatrzenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podniosła, iż wobec wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz podniesionej tamże argumentacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien był wziąć pod uwagę obiektywne okoliczności uniemożliwiające skarżącej ustosunkowanie się do wezwania w terminie, albowiem jak wynika z dołączonej przezeń kserokopii paszportu w okresie od 27 marca 2018 r. do 10 kwietnia 2018 r., tj. w terminie otwartym do reakcji na wezwanie sądu, skarżąca przebywała za granicą. Do rzeczonego zażalenia dołączono uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi z daty 30 kwietnia 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie oś sporu sprowadza się do oceny, czy termin, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., może podlegać przedłużeniu z uwagi na obiektywne okoliczności w postaci tymczasowego wyjazdu skarżącej za granicę.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie w pełni podziela pogląd sądu pierwszej instancji zaprezentowany w zakwestionowanym orzeczeniu, a znajdujący potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie tutejszego Sądu, iż termin do uzupełnienia braków formalnych pism procesowych, w tym skargi inicjującej postępowanie w sprawie, o którym mowa w komentowanym przepisie, jest przepisem ustawowym, który nie podlega przedłużeniu (jedynie tytułem przykładu: postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2008 r. II OZ 721/08). Bez znaczenia dla rzeczonej oceny pozostaje przyczyna niemożności wywiązania się z tegoż terminu.
Jak wynika z akt sprawy, w szczególności komparycji skargi z 1 lutego 2018 r. oraz późniejszych pism procesowych, skarżąca zamieszkuje w Polsce pod adresem ul. [...], toteż w rozpoznawanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 220 § 2 p.p.s.a. stanowiący wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w § 1 tegoż artykułu.
Należy jednocześnie jedynie sygnalnie zauważyć, iż z chwilą wystąpienia ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca przyjęła na siebie obowiązek stosowania się do obowiązujących przepisów proceduralnych nakładających nań określone czynności wymagane do powzięcia celem dalszego procedowania w sprawie. Jeżeli skarżąca nie dołączyła dowodu uiszczenia wpisu sądowego oraz dokumentu wykazującego umocowanie dla zastępującego ją pełnomocnika do skargi inicjującej postępowanie w sprawie, winna mieć na względzie, iż rzeczone braki będzie musiała uzupełnić w stosownym momencie na wezwanie sądu.
Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnym było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi wobec jej złożenia bez należnej opłaty oraz braku przedłożenia dokumentu potwierdzającego uprawnienie do występowania pełnomocnika w sprawie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.