Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 823/07) odmówił T. J. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z analizy przedstawionych przez stronę informacji oraz z akt sprawy wynika, że posiada ona stałe źródło dochodów (miesięczny dochód wynosi 2.141 zł netto). Skarżąca posiada również majątek nieruchomy: mieszkanie, dom, nieruchomość rolną. Powyższe okoliczności w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazują, iż sytuacja materialna skarżącej nie jest wyjątkowa, w konsekwencji nie wypełnia ona przesłanek koniecznych do przyznania jej prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych w całości lub w części. Sąd uznał, iż koszty te skarżąca jest w stanie ponieść.
Natomiast w odniesieniu do wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu Sąd wskazał, iż skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy wyraźnie stwierdziła, że zatrudnia osobiście adwokata oraz radcę prawnego. Powyższa okoliczność uniemożliwia sądowi pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie strona wniosła o jego zmianę poprzez przyznanie jej pełnomocnika z urzędu, którego koszty pracy pokryłaby w całości albo byłaby z nich częściowo bądź w całości zwolniona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję:
Zażalenie nie zasługuje na uznanie.
Zgodnie z postanowieniem art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej u.p.p.s.a., prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba taka wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności i do materiału dowodowego zebranego w sprawie, co też uczynił. Należy zauważyć, iż regulacja zawarta w treści art. 246 § 1 cytowanej ustawy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 tej ustawy, stosownie do którego strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Przy tym, to do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą.
Z treści art. 252 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż Sąd rozpatrując wniosek strony o przyznanie prawa pomocy winien brać pod uwagę jej stan majątkowy i rodzinny oraz otrzymywane dochody. Pod pojęciem stanu majątkowego należy przy tym rozumieć nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym.
W przedmiotowej sprawie, z treści złożonego przez skarżącą wniosku wynika, iż posiada ona stały dochód w wysokości 2.141 zł. Jest ona również współwłaścicielką domu oraz właścicielką mieszkania spółdzielczego oraz nieruchomości rolnej wraz z domem drewnianym. Jak wynika z wniosku strony jest ona w stanie ponieść koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, który sporządzi w jej imieniu skargę kasacyjną. Należy również zaznaczyć, że w momencie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy zatrudniała adwokata oraz dwóch radców prawnych.
Z zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2007 r. wynika, iż skarżąca wnioskuje o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Dalej zobowiązuje się do pokrycia w całości kosztów sądowych. Swój wniosek motywuje trudnością w znalezieniu pełnomocnika, który w jej imieniu sporządziłby skargę kasacyjną. Ponadto oświadcza, iż w dniu 28 grudnia 2007 r. odwołała pełnomocnictwo adwokatowi a radca prawny, do którego zwróciła się o napisanie skargi kasacyjnej wydał w dniu 18 października 2007 r. opinię o niedopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż instytucja prawa pomocy, o którą ubiega się strona skarżąca, nie wyraża się w poszukiwaniu przez Sąd profesjonalnego pełnomocnika, który napisałby skargę kasacyjną w imieniu osoby będącej w stanie ponieść koszty jego usług, a na zapewnieniu osobom ubogim prawa do sądu poprzez zwolnienie je od kosztów sądowych lub ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, którego pomoc jest niezbędna do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 175 u.p.p.s.a). Jak wynika z wniosku i zażalenia skarżącej jest ona w stanie ponieść wydatki związane z pomocą przy sporządzeniu skargi kasacyjnej wobec powyższego Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa orzekając o nieprzyznaniu jej prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy.