Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 770/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA") odmówił J.S. (dalej: "Skarżący") zmiany postanowienia z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 770/14 o przyznaniu Skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 1 kwietnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 165 w zw.z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że Skarżący złożył ponowienie w dniu 12 lutego 2015 r. uzupełniony w dniu 2 marca 2015 r. wniosek o ustanowienie adwokata. Z informacji uzyskanych od Skarżącego wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo rolne z bezrobotną żoną i bezrobotną córką. Zamieszkują w budynku mieszkalnym o powierzchni 123 m2 i utrzymując się z renty Skarżącego w wysokości 1281 zł netto miesięcznie. Posiadają nieruchomość rolną o powierzchni1,68 ha wraz z budynkami gospodarczymi, jednak Skarżący nie pobiera dopłat do produkcji rolnej.
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącemu zmiany wskazanego wyżej postanowienia. Z zachowaniem ustawowego terminu Skarżący złożył sprzeciw.
WSA w zaskarżonym orzeczeniu ocenił, że wniosek Skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie. Dokonując analizy akt sprawy Sąd wskazał, że Skarżący występując z ponownym wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu domaga się w istocie zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt 770/14, dlatego wniosek Skarżącego został rozpoznany w trybie art. 165 p.p.s.a.
W ocenie WSA analiza wniosku Skarżącego nie pozwoliła na przyjęcie, że wykazał on niemożność poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem w sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za zmianą postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2014 r. i przyznanie Skarżącemu pełnomocnika z urzędu. WSA wskazał, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym winno być przyznane stronom, które znalazły się w trudnej sytuacji materialnej, a które jednocześnie podjęły maksimum wysiłku w celu jej przezwyciężenia. Strona, która nie ma żądnych środków finansowych na zainicjowanie i prowadzenie sprawy sądowej. Oprócz należytego wykazania swojego stanu majątkowego strona winna wykazać, że dochowała należytej staranności w próbach przezwyciężenia niskiej kondycji finansowej.
W ocenie WSA w opisywanej sprawie Skarżący nie wykazał, aby takie prośby podjął.. W szczególności nie wyjaśnił dlaczego prowadzenie gospodarstwa rolnego jest nieopłacalne oraz dlaczego nie korzysta z pomocy społecznej, o którą przy deklarowanym przez niego dochodzie na osobę w rodzinie mógłby się starać. Ponadto w ocenie WSA Skarżący przedstawił swoją sytuację materialną w sposób wątpliwy, gdyż z deklarowanej przez niego kwoty 1281 zł przeznacza ok. 1060 zł miesięcznie na wyżywienie i lekarstwa. Tymczasem jak deklaruje miesięczna rata zaciągniętej pożyczki wynosi 333 zł, a oprócz tego ponosi koszty związane z zamieszkiwaniem w budynku mieszkalnym. Zdaniem WSA deklarowane prze niego wydatki przewyższają dochody, a zatem nie przedstawił on w sposób pełny i wyczerpujący swojej sytuacji rodzinnej i materialno – bytowej, co z kolei umożliwia ocenę zasadności złożonego wniosku.
W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu Skarżący domagał się jego zmiany i przyznanie pomocy prawnej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Cytowany przepis możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie warunkuje i uzależnia od zmiany okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane.
W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący nie wykazał w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy, że doszło do "zmiany okoliczności sprawy", o których mowa w art. 165 p.p.s.a. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy stanowił w istocie powtórzenie argumentacji, jaką zawierał wcześniejszy wniosek. WSA, po analizie wniosków złożonych na formularzach PPF z dnia 24 czerwca 2014 r. oraz z dnia 12 lutego 2015 r., zasadnie uznał, że zarówno stan majątkowy, jak też wysokość wydatków i dochodów Skarżącego nie uległy zmianie. Nie sposób również nie zauważyć, że oba złożone przez Skarżącego wnioski opierają się na takim samym uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie