Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 355/10 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wezwał L. B. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 9 kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył L. B. wskazując na brak na odpisie zarządzenia imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska służbowego osoby, która je wydała. Podnosił także, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało bez uwzględnienia art. 239 pkt 4 p.p.s.a. Argumentował, że jest zwolniony z wpisu, albowiem WSA w Warszawie w sprawach o sygn. akt: III SA/Wa 1359/09 oraz III SA/Wa 537/10 przyznał skarżącemu prawo pomocy w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 230 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od pism wszczynających postępowanie w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie czy skarga o wznowienie postępowania - pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w pozostałych sprawach pobiera się opłatę stałą. Wysokość należnych wpisów precyzuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z § 2 ust. 5 ww. rozporządzenia wynika, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
Stosownie zaś do art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Nie ulega wątpliwości, że sprawa wszczęta skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 9 kwietnia 2010 r. jest sprawą z zakresu opisanego w § 2 ust. 5 ww. rozporządzenia, bowiem dotyczy skargi na decyzję wydaną w nadzwyczajnym trybie - postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Prawidłowo zatem zaskarżonym zarządzeniem wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu we wskazanej wyżej wysokości.
Nieuzasadnione są przy tym zarzuty strony, dotyczące braku podpisu na odpisie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA w Olsztynie z 16 sierpnia 2010 r. Wyjaśnienia wymaga, że odpis zarządzenia doręczony skarżącemu zawierał wszelkie niezbędne elementy pozwalające na uiszczenie opłaty. Określał on bowiem sygnaturę akt sprawy, podstawę prawną wezwania, wysokość należnego wpisu od zażalenia, termin i sposób uiszczenia opłaty oraz rygor niezastosowania się do wezwania. Argumentacja skarżącego jakoby niemożliwe było zidentyfikowanie podmiotu (brak imienia i nazwiska, stanowiska służbowego), który wydał zaskarżone zarządzenie nie znajduje podstaw. Z pisma przewodniego z dnia 20 sierpnia 2010 r. przesłanego do strony wraz z odpisem spornego zarządzenia jednoznacznie wynika, że "sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) doręcza odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu", a na odpisie poświadczono za zgodność z oryginałem właściwe podpisy na oryginale.
Zarzut skarżącego w tym zakresie, nie może zatem prowadzić do skutecznego zakwestionowania zaskarżonego zarządzenia. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 239 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przykładem takiego przepisu szczególnego jest art. 239 pkt 4 p.p.s.a., na mocy którego, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. (K-50-53 akt sądowych) doręczonego Skarżącemu 19 lipca 2010 r. (K-56), od którego Strona nie wniosła w terminie sprzeciwu, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, odmówił przyznania prawa pomocy, a zatem przepis szczególny (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.) w związku z zaistnieniem okoliczności przedstawionych powyżej - nie ma w tej sprawie zastosowania.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Olsztynie spełnia wszystkie przewidziane prawem wymogi i nie narusza prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie zażalenia. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a.