Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14 marca 2016 r. podatnik został wezwany na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu stałego od wniesionej skargi w wysokości 500 zł.
Skarga została wniesiona na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 26 lutego 2016 r. uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z 5 października 2015 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 2.060,00 zł i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Uznać należy, że skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych - 500 zł.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że strona złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, uchylającą w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
Kasacyjna decyzja organu odwoławczego, wydana w trybie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), nie jest aktem prawnym, który kreuje bądź stwierdza istnienie określonej należności pieniężnej. Taka decyzja, zgodnie z powołanym przepisem, uchyla w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Akt ten ma procesowy (kasacyjny) charakter i nie kształtuje bezpośrednio zobowiązań materialnoprawnych podatnika. W tego rodzaju decyzji nie ustala się ani nie stwierdza istnienia po stronie podatnika skonkretyzowanego zobowiązania do zapłaty należności pieniężnej. Jej moc wiążąca ogranicza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją, której przedmiotem byłaby określona należność pieniężna, byłaby jedynie decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie (wymiarowe) organu pierwszej instancji, bądź decyzja reformatoryjna (por. postanowienie NSA z 3 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 636/11 oraz postanowienie NSA z 11 października 2013 r., sygn. akt II FZ 902/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skargą zakwestionowano decyzję kasacyjną organu podatkowego drugiej instancji. Nie można więc przyjąć, że w sprawie tej istnieje wartość przedmiotu zaskarżenia. Zaskarżony akt prawny nie dotyczy należności pieniężnej w rozumieniu art. 216 p.p.s.a. W tego typu sprawach, zgodnie z art. 231 zd. drugie p.p.s.a., pobierany jest wpis stały, prawidłowo określony przez Sąd pierwszej instancji w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Wobec stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że ustalenie skarżącemu wpisu stałego w kwocie 500 zł miało podstawę w obowiązujących przepisach prawa zażalenie jako nieuzasadnione podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.