Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2010. Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 31.03.2017 r. skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 264 zł, wezwanie to doręczono jej pełnomocnikowi dnia 6.04.2017 r., ale wpłacono jedynie kwotę 246 zł. Uznając, że skarżąca nie zastosowała się do wezwania i wymagany wpis nie został uiszczony, Sąd na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę kasacyjną odrzucił oraz zwrócił uiszczoną na poczet wpisu kwotę 246 zł.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 220 § 1 i § 3, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 216 P.p.s.a. przez bezzasadne odrzucenie skargi kasacyjnej, mimo, że skarżąca działała w dobrej wierze uiszczając wpis sądowy, a jego niższa wartość od wynikającej z wezwania nie była podyktowana celowym działaniem, że nie została prawidłowo wezwana do zapłaty wpisu oraz że uiściła wpis w należnej wysokości. Podniosła, że wartość przedmiotu sporu stanowi kwota 9.625 zł, a nie wysokość należności pieniężnej wynikającej z decyzji. W tej sytuacji wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od tej wartości, toteż wpis od skargi wynosi 385 zł, a więc wpis od skargi kasacyjnej powinien być określony na kwotę 193 zł po zaokrągleniu w górę do pełnego złotego.
Tym samym skarżąca uiściła należny wpis od skargi kasacyjnej. Ponadto w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu błędnie wskazano datę skarżonego wyroku jako dzień 20.12.2017 r. zamiast 20.12.2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca pomija znaczenie okoliczności, że została wezwana do uiszczenia wpisu w określonej wysokości oraz że zarządzenie określające wysokość wpisu nie zostało przez nią zaskarżone, mimo, że takie uprawnienie jej przysługiwało na mocy art. 227 § 1 P.p.s.a. W tej sytuacji obowiązkiem skarżącej było uiszczenie wpisu wynikającego z doręczonego jej zarządzenia, toteż zarzuty kwestionujące wysokość wpisu i wywodzące jego prawidłowe uiszczenie są bezzasadne.
Bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia pozostaje kwestia wskazania w zarządzeniu daty wydania wyroku jako 20.12.2017 r. zamiast 20.12.2016 r., bowiem postanowieniem z dnia 26.05.2017 r. sprostowano tę omyłkę pisarską, a postanowieniem z dnia 4.09.2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie.
Zarówno częściowe uiszczenie wpisu, jak i uiszczenie go w nieprawidłowej wysokości ze względu na oczywistą omyłkę strony postępowania, nie stanowi o uiszczeniu należnej opłaty w rozumieniu art. 220 § 1 P.p.s.a. i nie czyni zadość wezwaniu. Ponieważ zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a na mocy art. 220 § 3 P.p.s. skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił wniesioną skargę kasacyjną jako nieopłaconą.
Jednocześnie należy zauważyć, że jeżeli skarżąca nie czekając na wynik niniejszego postępowania złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (uiszczenia wpisu), który oparty jest na twierdzeniu, że do jego uchybienia doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, tym samym przyznaje ona, że do wezwania się nie zastosowała, co rozpoznawane zażalenie czyni niezrozumiałym i w istocie zbędnym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.