Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 24/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. S. w sprawie z jego skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 26 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2011 r., wezwał skarżącego do uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r. - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Skarżącemu prawidłowo doręczono powyższe wezwanie w dniu 31 października 2011 r., a więc wyznaczony przez Sąd termin upłynął z dniem 7 listopada 2011 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że skarżący nie uiścił należnego wpisu od zażalenia. Wobec powyższego Sąd zażalenie strony odrzucił.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że podstawy faktyczne się nie zmieniły, ale art. 220 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wskazuje zażalenia wolne od wpisu, a jego zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 3 listopada 2011 r. takie było ze względu na art. 220 § 3 p.p.s.a. W ocenie strony, wymagania finansowe WSA są nadmierne, a odrzucanie tylko z tego powodu - nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Postanowieniem z dnia 3 października 2011 r. WSA odrzucił zażalenie skarżącego ze względu na fakt, że nie zostało ono sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Zażalenie to wniesione było na postanowienie z dnia 1 września 2011 r. - odrzucające skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź też inny podmiot, wskazany w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Skarżący, nie będąc adwokatem ani radcą prawnym wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, zatem nie zastosował się do wymogu przymusu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie wykazał przy tym, że należy do kręgu osób wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Stosownie do art. 178 p.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W oparciu o przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Doręczając skarżącemu postanowienie z dnia 1 września 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, Sąd pouczył go o prawie i terminie do złożenia zażalenia, a także o tym, że zażalenie powinno być sporządzone przez uprawniony podmiot. Skarżący jednak sporządził zażalenie osobiście. W związku z tym Sąd postanowieniem z dnia 3 października 2011 r. odrzucił to zażalenie.
Zażalenie na postanowienie z dnia 3 października 2011 r. podlegało opłacie sądowej, którą strona na wezwanie Sądu winna była uiścić. Jak wynika z akt sprawy skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia, jednak nie wykonał zobowiązania WSA. Zasadnie więc zażalenie zostało odrzucone postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r.
Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z § 4 wynika zaś, że zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3, wolne jest od wpisu. W niniejszej sprawie dopiero zażalenie na postanowienie z dnia 29 listopada 2011 r. jest wolne od wpisu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.