Uzasadnienie
E. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 1970/ 03.
Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 30 czerwca 2009 r. wezwano go do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 5 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221,poz. 2193, dalej powoływane jako rozporządzenie RM).
Przed upływem terminu do uiszczenia wpisu skarżący złożył pismo zatytułowane "Prośba", w którym wniósł o zwolnienie, uchylenie, zmianę żądania uiszczenia wpisu jako jego osobą niezawinionego. W uzasadnieniu pisma wskazał, że z powodów, które winna wyjaśnić w sądzie administracyjnym, Dyrekcja Zespołu Szkół Nr 5 w Z. nie wydała w określonym terminie 1-go miesiąca, choć była do tego zobowiązania, zaświadczeń o zdaniu egzaminu i protokołu. Nastąpiło to po 3 miesiącach, za co osoby te winny być pociągnięte do odpowiedzialności karnej.
W kolejnym piśmie z 1 września 2009 r., będącym odpowiedzią na żądanie Sądu, skarżący wyjaśnił, iż pismo zatytułowane "Prośba" winno być potraktowane jako zażalenie i wniosek o przyznanie prawa pomocy. Strona oświadczyła też, że jednocześnie czyni starania, aby wpis zapłaciła szkoła w Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, nie ma bowiem usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym co do zasady strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 214 § 1 obowiązany do uiszczenia kosztów sądowych (poza wyjątkami przewidzianymi w ustawie i dotyczącymi przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych) jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Jeżeli pismo wnosi kilka osób, których prawa i obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, pismo podlega jednej opłacie (art. 214 § 2 p.p.s.a.). Do pism wszczynających postępowanie i podlegających opłacie ustawodawca zaliczył m.in. skargę o wznowienie postępowania i wskazał, iż pobiera się od niej wpis stały lub stosunkowy (art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w innych pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.) Wysokość wpisów, zgodnie z ustawowym upoważnieniem, zawartym w art. 233 p.p.s.a. została określona w powołanym rozporządzeniu RM.
Z powołanych przepisów wynika zatem, iż obowiązek poniesienia wpisu od skargi oraz jego wysokość są niezależne od woli sądu, zasadności skargi o wznowienie postępowania (której zresztą na tym etapie nie sposób zbadać) bądź zawinienia skarżącego, wynikają bowiem z przepisów ustawy i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, do których stosowania obligują sądy art. 178 ust. 1, art. 2, 7 i 87 ust. 1 Konstytucji RP. Zauważyć przy tym należy, iż uzależnienie prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły sąd (art. 45 Konstytucji RP) od ponoszenia opłat sądowych nie stanowi co do zasady ograniczenia tego prawa (por. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie 48140/99 - Teltronic- CA TV v. Polska, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 168738).
Zaskarżone zarządzenie określało wysokość wpisu od skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, czyli pisma podlegającego opłacie. Wysokość wpisu określono na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia RM Jest ono zatem zgodne z powołanymi wyżej przepisami i brak w związku z tym podstaw do jego uchylenia bądź zmiany. Do wydania tego zarządzenia obligował przewodniczącego art. 220 § 1 zd. 2 i § 3 p.p.s.a., nakazujący wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia należnej opłaty.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić.