Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności – B. S.A. w G. na rzecz organu egzekucyjnego kwoty 110.634,31 zł wraz z należnymi odsetkami z tytułu zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez B. S.A. w G., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 16 marca 2016 r.,
W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik B. S.A. w G., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia powołując się na "możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby uzyskane środki przekazane zostały wierzycielowi."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 lipca 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania aktu. W uzasadnieniu wskazano, że we wniosku o wstrzymanie wykonania pełnomocnik strony skarżącej podniósł jedynie, że wykonanie postanowienia może spowodować "trudne do odwrócenia skutki". Nie przedłożył również dokumentów, mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2016r. pełnomocnik Spółki wniósł zażalenia na powyższe postanowienie wskazując, że uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Brzmienie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) jest jasne i nie nasuwa w doktrynie wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że ubiegając się o przyznanie wnioskowanego prawa tj. wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, strona musi uprawdopodobnić, że w jej wypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że analiza akt sprawy, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, iż skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, iż pełnomocnik strony skarżącej wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do Spółki zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących całą sytuację majątkową. Dlatego Sąd pierwszej instancji nie był w stanie określić, czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania i charakter wykonywanej przez podatnika pracy byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z zawartymi w zażaleniu twierdzeniami pełnomocnika, że strona uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi posiąść informację o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tychże informacji.
Skoro pełnomocnik Spółki nie wykazał w swoim wniosku jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu skutkującym jego uchyleniem. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.