Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 12 grudnia 2008 r., II FZ 553/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 września 2008 r., I SA/Kr 323/07, w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 lutego 2008 r., I SA/Kr 323/07, oddalającego skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 6 lutego 2007 r., [...], w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
2. Na postanowienie to pismem z dnia 13 stycznia 2009 r. podatnik wniósł zażalenie, wskazując w nim między innymi, że w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie od kosztów podał nieprawdę co do posiadanych środków finansowych, zarzucając, że sąd nie sprawdził tych informacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
3. Zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia taksatywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego. Należy zauważyć, iż artykuł 194 § 1 powołanej ustawy nie znajduje zastosowana w przedmiotowej sprawie, ponieważ dotyczy postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i prawomocne. Nie przysługują od nich żadne środki zaskarżenia. Skarżący nie ma zatem możliwości wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Odrzucenie zażalenia czyni zbędnym ustosunkowanie się do podniesionych w jego uzasadnieniu kwestii.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 w zw. z art. 180 i 197 § 2 p.p.s.a. należało zażalenie, jako niedopuszczalne, odrzucić.