Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1252/08, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał W. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia w/w zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., a także § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie strona wniosła o jego uchylenie stwierdzając, że Przewodniczący błędnie ustalił wysokość wpisu od skargi. Niezależnie od powyższego skarżąca stwierdziła, że "jako rencistka nie powinna płacić jakichkolwiek wpisów".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem skargi do Sądu wojewódzkiego jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (z dnia 7 lipca 2008 r.) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. (z dnia 11 kwietnia 2008 r.) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości. Strona zaskarżyła zatem do Sądu postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym (postępowanie podatkowe jest bowiem szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego).
W związku z powyższym wyjaśnić należy, że od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (art. 230 § 1 P.p.s.a.), którym jest m.in. skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.), pobiera się wpis stały (bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności) jeżeli skarga dotyczy m.in. postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym – art. 231 zdanie drugie i art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Ten ostatnio wskazany przepis reguluje przy tym wysokość wpisu stałego w tego rodzaju sprawach, określając ją na kwotę 100 zł.
Nie ma w związku z tym racji strona twierdząc, że wysokość wpisu została ustalona nieprawidłowo.
Niezależnie od powyższego nie jest również zasadne twierdzenie zażalenia, że skarżąca "jako rencistka nie powinna płacić jakichkolwiek wpisów".
Strona nie zalicza się do podmiotów ustawowo zwolnionych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (por. art. 239 P.p.s.a.), wobec tego zobligowana jest do partycypowania w kosztach procesu, co wynika z art. 199 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W związku z powyższym, Przewodniczący Wydziału prawidłowo wezwał stronę do opłacenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (odpisu zarządzenia), pod rygorem jej odrzucenia. Podstawę prawną takiego działania (którą w zarządzeniu przytoczono) stanowiły (poza w/w przepisami) w szczególności art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. Zgodnie z ostatnio wskazanymi przepisami Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (§ 1). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).
Kwestionowane zarządzenie zawiera także stosowne pouczenia (o terminie opłacenia wpisu i rygorze nieuiszczenia tejże opłaty).
W związku z powyższym nie ma żadnych podstaw do tego by twierdzić, że zaskarżone zarządzenie było niezgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.