Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt I Sa/Bk 472/17 zastępca Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (dalej: "WSA") wezwał M. W. (dalej: "Skarżący") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 16 marca 2017 r. w wysokości 500 zł. Podstawę prawną powyższego zarządzenia stanowił § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Skarżący został poinformowany o tym, że powyższą kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego zarządzenia, poprzez uchylenie go w całości oraz zwolnienie w całości z kosztów sądowych w wysokości 500,00 zł. Skarżący podniósł, że jego sytuacja finansowa jest tragiczna, a emerytura wynosi 1020,00 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Wysokość wpisów sądowych w sprawach rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi została uregulowana wyżej powołanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 tego rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł.
Oceniając zaskarżone zarządzenie na podstawie przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. WSA zastosował w sposób prawidłowy normy proceduralne określone w art. 220 § 1 p.p.s.a., a Skarżący został skutecznie wezwany przez zastępcę Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Ponadto należy wskazać, że w przedmiotowym zażaleniu, Skarżący nie zawarł żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego zarządzenia. Z akt sprawy nie wynika również, że Skarżący był zwolniony od kosztów sądowych.
Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomym jest, że WSA doręczył Skarżącemu dnia 27 czerwca 2017 r. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) i pouczył o złożeniu wypełnionego wniosku w terminie 7 dni od daty jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 4 lipca 2017 r. Skarżący złożył wypełniony formularz PPF i wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, ale błędnie zaadresował go do Sądu Rejonowego w Białymstoku. Wniosek ten został przekazany przez Prezesa Sądu Rejonowego w Białymstoku do WSA w dniu 11 lipca 2017 r. W tych okolicznościach WSA przyjął, że wniosek został złożony po terminie i postanowił pozostawić go bez rozpoznania.
W świetle powyższy twierdzeń Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.