Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2013 r. o sygn. akt I SA/Bd 710/12, mocą którego odrzucono zażalenie skarżącego z dnia 5 kwietnia 2013 r. na postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 11 marca 2013 r. o odrzuceniu skargi. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Sąd I instancji wskazał, że podatnik pomimo pouczenia go o przysługującym mu środku odwoławczym tj. skardze kasacyjnej od postanowienia kończącego postępowanie, wniósł zażalenie, tym samym naruszył art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270, dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Ponadto wskazano, że stosownie do art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, w sprawach obowiązków podatkowych doradcę podatkowego, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. W związku z powyższym w ocenie Sądu I instancji takie zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Dodatkowo WSA w Bydgoszczy zauważył, że żądania podatnika zawarte w petitum zażalenia z dnia 5 kwietnia 2013 r. nie odnosiły się do kwestii rozstrzygniętych postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r.
Z tym rozstrzygnięciem nie zgodził się podatnik i dnia 7 czerwca 2013 r. złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie mu prawa pomocy oraz umożliwienie mu udziału w posiedzeniu celem wykazania zasadności wniesionej skargi na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. W uzasadnieniu wskazał, że nie podziela wykładni zastosowanej przez Sąd I instancji o niedopuszczalności wniesionej skargi na akt administracyjny organu administracji publicznej II instancji. Jednocześnie, podatnik zwrócił uwagę, że Sąd I instancji nie rozważał kwestii zwolnienia go od ponoszenia kosztów sądowych i przyznania mu pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie jest oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, lecz wydane w trybie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz w zw. z art. 173 § 1 p.p.s.a. postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Zarówno w petitum zażalenia, jak i w jego uzasadnieniu wnoszący zażalenie w ogóle nie odnosi się do istoty przedmiotu z zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na sporządzenie zażalenia osobiście przez stronę nie będącą profesjonalnym pełnomocnikiem nie było również podstaw do przyjęcia, że złożone zażalenie stanowi w istocie skargę kasacyjną. Należy wobec tego wskazać, że prawidłowo zastosowany przez Sąd I instancji przepis art. 178 p.p.s.a. obligował go do odrzucenia środka odwoławczego. Tym samym wniesione zażalenie jest całkowicie pozbawione podstaw.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.