Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Po 788/09, odmówił, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 3 lipca 2009 r. w sprawie ze skargi S. B. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie uzasadnił i nie próbował nawet wykazać przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie wniosku. W ocenie, skarżącego Sąd pominął okoliczności faktyczne i prawne ujawnione w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, iż prawidłowo i zgodnie z prawem Sąd pierwszej instancji ocenił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych przesłanek ustawowych z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w ogóle nie wskazał w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Żądania strony powinny bezwzględnie zostać poparte klarowną argumentacją oraz dokumentami źródłowymi, szczególnie dotyczącymi sytuacji finansowej skarżącego. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku strony miałby się domyślać jakie dowody strona chciałaby przedstawić, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności Sąd nie ma obowiązku poszukiwania korzystnych dla strony okoliczności w składanym uprzednio wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Dokumenty, które strona mogła dołączyć do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zobrazowałyby pełną i rzeczywistą sytuację finansową wnioskodawcy. Tymczasem ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ani w zażaleniu skarżący nie przedstawił argumentacji ani dokumentów, które mogłyby przekonać Sąd o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej.
Końcowo podkreślić należy, że nie miało wpływu na wynik sprawy (wydane rozstrzygnięcie) nie odniesienie się przez Sąd do żądania wstrzymania wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.