Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2013 r. Zastępca Przewodniczącej III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. U. (dalej określanego zamiennie "strona" lub "Skarżący") o wydanie odpisu zarządzenia z 29 lutego 2012 r., wskazując na treść art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.). Jak wskazał Sąd pismem z dnia 10 listopada 2012 r. wezwano Skarżącego do uiszczenie opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł. za odpis w/w zarządzenia. Skarżącego pouczono, że nieuiszczenie należności w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
1.1. Dalej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wezwanie z dnia 29 października 2012 r. zostało doręczone Skarżącemu w dniu 10 listopada 2012 r. zatem zakreślony termin dokonania wpłaty upływał w dniu 19 listopada 2012 r. (poniedziałek). Skarżący nie uiścił należnej opłaty kancelaryjnej we wskazanym terminie, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
2. Na powyżej powołane zarządzenie strona wniosła zażalenie domagając się ponownego doręczenia przez Sąd prawidłowo sporządzonego odpisu sentencji i motywów zarządzenia z dnia 25 stycznia 2013 r. oraz uchylenie zaskarżonego zarządzenia z tej przyczyny, że zostało ono oparte na błędnych ustaleniach faktycznych, nieuwzględniających istotnych przeszkód procesowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
- 3.1. Zgodnie z dyspozycją art. 214 § 1 P.p.s.a. zasadą jest, iż do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Opłata kancelaryjna, stosownie do art. 212 § 1 P.p.s.a., stanowi obok wpisu sądowego rodzaj opłaty sądowej, a zatem zgodnie z dyspozycją art. 219 P.p.s.a. należy ją uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego tej opłacie gotówką w kasie sądu lub przelewem na rachunek bankowy. Pismem podlegającym opłacie kancelaryjnej jest, stosownie do art. 219 § 1 w zw. z art. 234 P.p.s.a. również pismo, którego treść obejmuje odpis zarządzenia.
Z zastrzeżeniem § 2 komentowanego przepisu, który dotyczy wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie w przypadku zgłoszenia takiego wniosku w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, do pozostałych pism podlegających opłacie kancelaryjnej znajduje zastosowanie art. 220 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek wniosku, od którego strona, pomimo istnienia takiego obowiązku, nie uiściła opłaty kancelaryjnej w należnej wysokości. W takim przypadku przewodniczący wydziału wezwie stronę do uiszczenia tej opłaty w terminie siedmiodniowym i w razie bezskutecznego upływu tego terminu pozostawi wniosek strony bez rozpoznania. Wskazać należy również, że na zarządzenie przewodniczącego w tym przedmiocie przysługuje stronie wolne od opłat sądowych zażalenie na podstawie art. 227 P.p.s.a.
Wracając na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż wnioskiem z dnia 29 marca 2012 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o nadesłanie odpisu zarządzenia z dnia 29 lutego 2012 r. Z kolei pismem z dnia 29 października 2012 r. (po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu z dnia 1 czerwca 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznania prawa pomocy) wezwano Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł. Wysokość tej opłaty została prawidłowo ustalona. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych za każdą stronę odpisu pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł. Skarżący otrzymał w/w pismo w dniu 10 listopada 2012 r., zatem termin do uiszczenia opłaty kancelaryjnej – wobec tego, że 17 i 18 listopada 2012 r. były dniami wolnymi od pracy (sobota i niedziela) – upłynął w dniu 19 listopada 2012 r.
Słusznie zatem Sąd I instancji pozostawiając wniosek bez rozpoznania odwołał się do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. akcentując, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Brzmienie tego przepisu nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Ustawodawca przesądził bowiem, że bezskuteczny upływ terminu do wniesienia opłaty kancelaryjnej zobowiązuje przewodniczącego do wydania zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Wbrew zarzutom zażalenia zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, a wobec tego zażalenie jako niezasadne należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalić.