Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 156/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek B.P. (dalej jako "Skarżąca") o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi Skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 14 lutego 2018 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi Sąd postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 17 kwietnia 2018 r., odrzucił skargę.
Pismem nadanym na poczcie w dniu 19 kwietnia 2018 r. na adres Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, pełnomocnik Skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że choć stosowne pełnomocnictwo do działania w imieniu Skarżącej dołączył do skargi, nie zostało ono jednak omyłkowo przez organ odwoławczy przekazane do tut. Sądu. Podkreślił, że wysyłając kompletną skargę do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie popełnił żadnego błędu i nie może ponosić konsekwencji za bałagan panujący w Izbie Administracji Skarbowej.
W ocenie Sądu, ww. wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony, a zatem na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", podlegał odrzuceniu.
W dniu 29 maja 2018 r. Skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej (zbadanie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu - art. 86 § 1 P.p.s.a.), poprzedzone być musi zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Wniosek ten winien bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie - stosownie do art. 88 P.p.s.a. - podlegać będzie odrzuceniu.
Wymogi warunkujące dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ujęto w art. 87 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przywrócenie terminu uzależnione jest od złożenia pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (§ 2) oraz dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (§ 4). Powyższa regulacja zastrzega zatem, że wniosek o przywrócenie terminu do czynności, która miała być dokonana w sądzie - należy wnieść do sądu. W niniejszej sprawie czynnością, która nie została dokonana w terminie było nieuzupełnienie braku formalnego skargi przez złożenie przez pełnomocnika pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Nie ulega zatem wątpliwości, że ww. czynność jest czynnością, którą pełnomocnik miał dokonać w sądzie, w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego stanowiło doręczenie pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 17 kwietnia 2018 r. postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 4 kwietnia 2018 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Termin siedmiodniowy, o jakim mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., rozpoczął zatem bieg w dniu 18 kwietnia 2018 r. i upłynął z dniem 24 kwietnia 2018 r. Pełnomocnik Skarżącej wniósł wprawdzie w dniu 19 kwietnia 2018 r. rzeczony wniosek, jednak nie do Sądu, a do organu odwoławczego. Organ odwoławczy natomiast przekazał ww. wniosek do Sądu pierwszej instancji w dniu 27 kwietnia 2018 r., a więc po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że pełnomocnik Skarżącej nie zachował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Stąd też słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że jako spóźniony ww. wniosek podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a.
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.