Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 289/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku tego sądu z 20 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 289/19.
Sąd wskazał, że pełnomocnik organu został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniesionej przez niego skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni, przez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu organu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik organu nadesłał pismo procesowe, w którym wskazał, że przedkłada poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa, jednakże do ww. pisma pełnomocnik nie dołączył pełnomocnictwa, co też potwierdza znajdująca się na piśmie procesowym prezentata sądu (brak załącznika). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, gdyż pełnomocnik, mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełnił braku skargi kasacyjnej.
Organ wywiódł od tego postanowienia zażalenie twierdząc, że odrzucenie skargi było przedwczesne, a sąd winien był wyjaśnić rozbieżności między treścią pisma przewodnego a fizycznym brakiem pełnomocnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W analizowanej sprawie istotne znaczenie ma to, że: po pierwsze, z akt sprawy wynika, że pełnomocnik organu na podstawie art. 177a został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Po drugie, pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi organu w dniu 11 marca 2020 r.
Ponadto brak pełnomocnictwa został stwierdzony przez pracownika biura podawczego sądu, a więc z chwilą wpływu korespondencji do sądu i otwarcia koperty zawierające przesyłkę.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tej podstawie sąd prawidłowo uznał, że nie istnieją wątpliwości co do tego, iż do pisma z 12 marca 2020 r. nie zostało załączone stosowne pełnomocnictwo.
Nie są natomiast zasadne argumenty pełnomocnika, który oczekuje, by sąd oceniał brak pełnomocnictwa w kontekście dobrej wiary uczestników postępowania i z tego powodu powinien był wezwać ponownie pełnomocnika, tym razem do wyjaśnienia rozbieżności między treścią pisma z 12 marca 2020 r. a faktycznym brakiem pełnomocnictwa w przesyłce. Podkreślić bowiem należy, że już w skardze kasacyjnej pełnomocnik jako załącznik wymienił pełnomocnictwo, którego wszak nie załączył. Wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi było właśnie wezwaniem umożliwiającym mu wyjaśnienie rozbieżności między treścią jego pisma (skargi kasacyjnej) a faktycznym brakiem dokumentu, zgodnie z procedurą uzupełniania braków formalnych pism procesowych. Oczekiwanie, by profesjonalny pełnomocnik został ponowne wezwany do uzupełnienia tego samego braku formalnego, nie ma ani podstawy prawnej, ani żadnego uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.