Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 57/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P.B. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 listopada 2015 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na zwolnienie zajętej wierzytelności.
Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 stycznia 2016 r., wezwano Skarżącego do uiszczenia pod rygorem odrzucenia skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - wpisu w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł o przyznania mu prawa pomocy.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. oddalił wniosek Skarżącego. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Sąd utrzymał w mocy powyższe orzeczenie. Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Skarżący wniósł zażalenie na wskazane postanowienie Sądu, które z uwagi na jego niedopuszczalność odrzucono postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 maja 2016 r., wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 27 stycznia 2016 r. Wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu sądowego doręczono Skarżącemu w dniu 11 maja 2016 r. Termin na opłacenie skargi minął z dniem 18 maja 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi Skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu wynika, że nie uiścił wymaganego wpisu od skargi.
Uzasadniając wydane postanowienie Sąd zaznaczył, że zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie jest złożenie w tym czasie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wówczas pierwotne wezwanie do uiszczenia wpisu traci moc i powinno być powtórzone po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego. W rozpoznawanej sprawie w odpowiedzi na pierwsze z wezwań do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oznacza to, że z chwilą złożenia wniosku pierwsze z wezwań do uiszczenia wpisu sądowego utraciło moc. Zarządzeniem z dnia 2 maja 2016 r. Skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi z dnia 27 stycznia 2016 r. Pomimo prawidłowego doręczenia powyższego zarządzenia, wpis ten nie został przez Skarżącego uiszczony.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i nadanie sprawie biegu. Podniósł, że "Sąd swoim postanowieniem dał dowód na to, że pokrzywdzony nie ma szans walczyć o swoje na legalnej drodze prawnej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a", sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast według art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. Sąd pierwszej instancji zastosował w sposób prawidłowy normy proceduralne określone w art. 220 § 1 P.p.s.a. Skarżący został skutecznie wezwany przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, Sąd pierwszej instancji zobowiązany był - zgodnie z treścią art. 220 § 3 P.p.s.a. - skargę odrzucić. Ponadto należy wskazać, że w niniejszym zażaleniu Skarżący nie zawarł żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego postanowienia.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.