Uzasadnienie
E. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 25 sierpnia 2008 r. Kwestionowaną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji, którą określono skarżącej i jej małżonkowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r., oraz przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 21 października 2008 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł, określonej na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła zażalenie, w którym zakwestionowała prawidłowość określenia wpisu stałego od skargi zamiast wpisu stosunkowego, obliczonego na podstawie § 1 pkt 1 wyżej cytowanego rozporządzenia. W ocenie autorki zażalenia, przedmiotem sprawy jest wymiar podatku dochodowego, a zaskarżenie decyzji kasacyjnej odnosiło się do decyzji wymiarowej w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego. Wezwanie Sądu dowodzi również, że już na obecnym etapie postępowania ocenie podlegała treść skargi.
Skarżąca podniosła ponadto, że wpis stosunkowy w niniejszej sprawie został już zapłacony, gdyż stanowi go kwota 300 zł, uiszczona w innej sprawie (sygn. akt I SA/Rz 542/07). Polecenie zwrotu skarżącej tej kwoty nie wywiera skutków w przedmiotowej sprawie, ponieważ nadal pozostaje ona na rachunku bankowym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jego wywody można uznać za trafne.
W odniesieniu do kwestii charakteru i wysokości należnego wpisu od skargi należy wskazać przede wszystkim na formalny charakter rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Decyzja kasacyjna, wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), nie orzeka o wymiarze podatku, nie może być więc traktowana na równi z decyzją określającą zobowiązanie podatkowe. O ile w tym ostatnim przypadku organ II instancji odnosi się bezpośrednio do należności pieniężnej, to uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oznacza jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. Skutkiem tego, w razie złożenia skargi na decyzję kasacyjną, przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Fakt, że decyzja organu I instancji rozstrzygała sprawę co do istoty nie ma w tej mierze znaczenia, skoro to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i to jego treść ma znaczenie dla ustalenia charakteru i wysokości wpisu sądowego.
W konsekwencji, podzielenia wymaga prezentowane wcześniej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że wpis od decyzji kasacyjnej ma charakter wpisu stałego (postanowienie NSA z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05, ONSAiWSA 2005/6/118 oraz postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FZ 168/07, ONSAiWSA 2008/1/11). Niezasadne są więc argumenty autorki zażalenia, a zwłaszcza zarzut, jakoby ocenie podlegała na obecnym etapie postępowania treść jej skargi. O wysokości wpisu w niniejszej sprawie zadecydowały charakter i treść zaskarżonego aktu administracyjnego.
Powyższa aprobata prawidłowości określenia wpisu nie oznacza, że prawidłowe jest wezwanie skarżącej do uiszczenia go w całości. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zostało w żaden sposób rozważone oświadczenie skarżącej, zawarte w skardze, o zaliczeniu wpisu z jej sprawy o sygn. akt I SA/Rz 542/07 na poczet wpisu w niniejszej sprawie. Tymczasem skuteczność wspomnianego oświadczenia wpływałaby na wielkość kwoty, do zapłacenia której skarżąca powinna zostać wezwana. Brak rozważenia tego zagadnienia skutkuje więc wadliwością wezwania, uzasadniając jego uchylenie.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 wyżej cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.