Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 349/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek J.G. o zawieszenie czynności egzekucyjnych i administracyjnych. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego ma charakter odmowny i zawiera ocenę przesłanek zawieszenia postępowania w sprawie o której mowa w art. 56 u.p.e.a. Rozstrzygnięcie to nie obliguje strony do działania, nie może być ono wykonane w trybie przymusowym (w postępowaniu egzekucyjnym). Nie powoduje również powstania skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na nią nowych praw bądź obowiązków podlegających wykonaniu.
Zatem, takie postanowienie nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż nie posiada cech, które mogłyby spowodować potencjalne wystąpienie jednej bądź obu przesłanek wymienionych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 154 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 poz. 267, dalej: k.p.a.) przez zaniechanie i brak podjęcia działań z urzędu, a także naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie w oczywistym stopniu pozbawione jest usprawiedliwonych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Zauważyć należy, że podniesione w zażaleniu zarzuty w żaden sposób nie korespondują z realiami procesowymi kontrolowanej sprawy. Sąd administracyjny pierwszej instancji, oddalając wniosek skarżącego, orzekał bowiem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w kwestii incydentalnej, zaistniałej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego. Tymczasem autor zażalenia — będący profesjonalnym pełnomocnikiem — zarzuca sądowi naruszenie przepisów procedury administarcyjnej (k.p.a.) oraz przepisów p.p.s.a. dotyczących kontroli merytorycznej w postępowaniu głównym.
Również uzasadnienie zażalenia koncentruje się wyłącznie na kwestiach związanych z postępowaniem przed organami, abstrahując od faktu, że przedmiotem zażalenia jest orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji wydane w przedmiocie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej. Z całą mocą należy zatem podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie była w ogóle prowadzona, a zaskarżone rozstrzygnięcie WSA w Szczecinie dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej. W konsekwencji wskazane przez stronę przepisy w ogóle nie były (i nie mogły być) stosowane przez sąd orzekający w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje przy tym ocenę WSA w Szczecinie, że postanowienie, którego wstrzymania wykonania domagał się skarżący, w ogóle nie nadaje się do wykonania, stąd też oddalenie wniosku skarżącego nie naruszało art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 oddalił zażalenie.