Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 29 lutego 2012 r. Zastępca Przewodniczącej III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał Z. U. (dalej: "skarżący), na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), do wpłacenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania kwoty 10 zł będącej opłatą kancelaryjną za wydanie odpisu zarządzenia z dnia 29 grudnia 2012 r. pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W wezwaniu wskazano, iż podstawą prawną pobrania opłaty kancelaryjnej jest art. 234 § 1 p.p.s.a. w związku z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
W piśmie z dnia 29 marca 2012 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W związku z tym pismem skarżącemu przesłano formularz PPF wzywając do jego wypełnienia i nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to, jak wynika z akt sprawy (k. 26), zostało skarżącemu doręczone w dniu 2 maja 2012 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie 9 maja 2012 r.
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec nie wypełnienia przez stronę treści wezwania z dnia 12 kwietnia 2012 r.
Na powyżej powołane postanowienie strona wniosła zażalenie wskazując, że nie stać jej na ponoszenie opłat kancelaryjnych za odpisy zarządzeń Zastępcy Przewodniczącej Wydziału, których uzyskanie skarżący uznał za niezbędne w związku z "nonsensami i przejawami proceduralnego niechlujstwa i dowolności" w wezwaniach kierowanych do niego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczyna się na wniosek strony, który - zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 p.p.s.a. – należy złożyć na urzędowym formularzu. Wzór formularza przeznaczonego dla osób fizycznych, oznaczonego symbolem "PPF", określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wracając na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący zawarł swój wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych w całości w piśmie z dnia 29 marca 2012 roku, bez dołączenia wymaganego formularza PPF. Na marginesie należy zaznaczyć, że wniosek skarżącego, pomijając nawet kwestię wymaganej formy, nie zawierał wskazanych w art. 252 § 1 p.p.s.a. informacji, na podstawie których dokonywana jest przez sąd ocena zasadności przyznania prawa pomocy. W związku z zauważonym brakiem, pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r., (skutecznie doręczonym 2 maja 2012 r.) wezwano skarżącego do nadesłania wypełnionego formularza PPF, dołączając dodatkowo do wezwania egzemplarz danego formularza, co poświadcza treść potwierdzenia odbioru wezwania, podpisanego przez skarżącego.
Podatnik w zażaleniu z dnia 2 lipca 2012 r. podniósł w zasadzie dwa zarzuty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wspomniana kwestia hospitalizacji w maju 2012 r. nie stanowi uzasadnienia dla niewykonania powyżej wymienionego wezwania. Skoro bowiem skarżący był w stanie odebrać wezwanie w dniu 2 maja 2012 r. to oznacza, że nie przebywał tego dnia w szpitalu i mógł załączony formularz wypełnić i odesłać lub dostarczyć osobiście do sądu. Natomiast podniesiony zarzut "nonsensów i przejawów proceduralnego niechlujstwa i dowolności" pozostaje bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Wezwanie z dnia 12 kwietnia 2012 r. jasno precyzowało wymagania stawiane skarżącemu, wyraźnie określało termin na dopełnienie wskazanej czynności oraz zawierało pouczenie o konsekwencjach niewypełnienia wezwania w zakreślonym terminie. Wobec bezskutecznego upływu terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie orzekł na podstawie art. 257 p.p.s.a. o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.