Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 29 lutego 2012 r. Zastępca Przewodniczącej III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał Z. U. (dalej: "skarżący), na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), do wpłacenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania kwoty 10 zł będącej opłatą kancelaryjną za wydanie odpisu zarządzenia z dnia 29 grudnia 2012 r. pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W wezwaniu wskazano, iż podstawą prawną pobrania opłaty kancelaryjnej jest art. 234 § 1 p.p.s.a. w związku z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Pismem z dnia 29 marca 2012 r. skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał, iż gotów byłby zapłacić kwotę, do której uiszczenia został wezwany nawet pomimo pogłębiającego się ubóstwa, jednakże domaga się wyjaśnień "sytuacji mogącej wskazywać na małostkowość Sądu". Skarżący wyraził ponadto obawę, iż będzie zobowiązany na późniejszym etapie zobowiązania do uiszczenia wielokrotności 10 zł w różnych terminach, na co nie pozwoli mu jego obecna sytuacja finansowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, iż do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Opłata kancelaryjna, stosownie do art. 212 § 1 p.p.s.a., stanowi obok wpisu sądowego rodzaj opłaty sądowej, a zatem zgodnie z dyspozycją art. 219 p.p.s.a. należy ją uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego tej opłacie gotówką w kasie sądu lub przelewem na rachunek bankowy. Pismem podlegającym opłacie kancelaryjnej jest, stosownie do art. 219 § 1 w zw. z art. 234 p.p.s.a. również pismo, którego treść obejmuje odpis zarządzenia.
Z zastrzeżeniem § 2 komentowanego przepisu, który dotyczy wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie w przypadku zgłoszenia takiego wniosku w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, do pozostałych pism podlegających opłacie kancelaryjnej znajduje zastosowanie art. 220 p.p.s.a. Oznacza to, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek wniosku, od którego strona, pomimo istnienia takiego obowiązku, nie uiściła opłaty kancelaryjnej w należnej wysokości. W takim przypadku przewodniczący wydziału wezwie stronę do uiszczenia tej opłaty w terminie siedmiodniowym i w razie bezskutecznego upływu tego terminu pozostawi wniosek strony bez rozpoznania. Wskazać należy również, że na zarządzenie przewodniczącego w tym przedmiocie przysługuje stronie wolne od opłat sądowych zażalenie na podstawie art. 227 p.p.s.a.
Wracając na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż pismem z dnia 27 lutego 2012 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o nadesłanie odpisu zarządzenia z dnia 29 grudnia 2011 r. W konsekwencji słusznie na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł. Wysokość tej opłaty została prawidłowo ustalona. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych za każdą stronę odpisu pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł.
Wbrew zarzutom zażalenia zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, a wobec tego zażalenie jako niezasadne należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalić.