Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2009 roku Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Sz 254/08, zarządził ściągnięcie należności sądowych w kwocie 100,00 złotych od W.B. z tytułu nieziszczonej opłaty kancelaryjnej w drodze egzekucji na rzecz Skarbu Państwa, w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 lutego 2008 roku w przedmiocie opłaty targowej za okres od 20 czerwca 2007 roku do 25 sierpnia 2007 roku. Sąd w uzasadnieniu zarządzenia wskazał, że skarżący wystąpił o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 24 września 2008 roku, jednakże nie uiścił stosowanej opłaty kancelaryjnej w kwocie 100,00 złotych, to jest nie wykonał obowiązku o jakim mowa w art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a.
Sąd następnie wezwał skarżącego do uiszczenia należnej opłaty kancelaryjnej oraz pouczył stronę, że w przypadku niedokonania tej czynności, należność zostanie ściągnięta w drodze egzekucji. Skarżący jednak tego wezwania nie wykonał. W zażaleniu na powyższe zarządzenie W.B. domagał się uchylenia tego rozstrzygnięcia, argumentując, iż nie dysponuje środkami na uiszczenie należnej opłaty kancelaryjnej. Oświadczył również, że nie posiada majątku, z którego mógłby pokryć żądaną przez Sąd opłatę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Przewodniczący I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie prawidło bowiem, w myśl art. 234 § 1 i 2 u.p.p.s.a., zarządził ściągnięcie od skarżącego, należnej opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 24 września 2008 roku. Argumentacja skarżącego, iż z uwagi na złą sytuację materialną, nie jest w stanie uiścić należnej opłaty, nie mogła z punktu widzenia powyższej regulacji, stanowić uzasadnionej przyczyny uchylenia zaskarżonego zarządzenia.
Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.