Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 kwietnia 2018 r., I SA/Gd 1676/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi A. C. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 9 października 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.
Uzasadniając zaskarżone postanowienie WSA powołał się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") i wskazał, że skarżąca poza sformułowaniem wniosku nie wskazała żadnych okoliczności, które miałyby przemawiać za jego pozytywnym rozpoznaniem.
Od powyższego postanowienia skarżąca pismem z 18 maja 2018 r. wniosła zażalenie.
Wyrokiem z 22 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 9 października 2017 r.
Postanowieniem z 19 czerwca 2018 r. odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 22 maja 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie zażaleniowe jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają wprost ram czasowych, w których strona może złożyć skuteczny wniosek o wstrzymanie wykonania aktu i sąd może postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części. Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, czyli co do zasady do czasu wydania wyroku. Powyższy wniosek wynika z interpretacji art. 61 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Od powyższej reguły zachodzi tylko jeden wyjątek przewidziany w art. 152 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Wprawdzie art. 61 § 6 p.p.s.a. nie stosuje się w niniejszej sprawie wprost, bowiem skargę skarżącej oddalono, ale należy mieć na względzie, że możliwość wstrzymania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji ma do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Skoro zatem sąd pierwszej instancji po wydaniu wyroku nie może orzekać na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., to konsekwentnie w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym niecelowe jest rozpatrywanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącej.
Dodatkowo, w rozpoznawanej sprawie prawomocnym postanowieniem z 29 października 2018 r., II FZ 597/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Gdańsku z 19 czerwca 2018 r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Mając na względzie, że na obecnym etapie postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania zażaleniowego.