Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. I SA/Po 420/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 października 2016 r., umarzające postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy z zakresie częściowym. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podał, że starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. umorzył postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono skarżącemu w dniu 18 listopada 2016 r. Pismem z dnia 23 listopada 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Podał, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej "p.p.s.a.") postanowienia wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 260 p.p.s.a. w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego są prawomocne i nie służą od nich żadne środki zaskarżenia. Brak jest też innego przepisu szczególnego umożliwiającego wniesienie zażalenia na takie rozstrzygnięcia.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, w którym sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia. Trafnie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Prawidłowo Sąd administracyjny pierwszej instancji stwierdził, że również w art. 194 § 1 p.p.s.a. ani w żadnym innym przepisie p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a.
Skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w dniu 2 marca 2016 r., to w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącego, uznając je za niedopuszczalne.
Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.