Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 listopada 2009 r. (k. 2 akt), doręczonym 12 listopada 2009 r. (k. 13 akt), zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący na doręczone zarządzenie o uiszczeniu wpisu wniósł zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że nie jest w stanie uiścić tak wysokiego wpisu, opisując jednocześnie swoją sytuację materialną. (k. 11 akt).
Zarządzeniem sędziego z dnia 18 grudnia 2009 r., zobowiązano skarżącego do wskazania czy jego pismo z dnia 12 listopada 2009 r. jest również wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że jest to jedynie zażalenie na zarządzenie z dnia 6 listopada 2009 r. (k. 17 akt).
Zarządzenie zostało doręczone 28 grudnia 2009, pomimo upływu zakreślonego terminu, strona skarżąca nie złożyła żadnego pisma.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Pismo skarżącego z dnia 12 listopada 2009 r. jest zażaleniem na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 06 listopada 2009 r., wynika to z jego początkowej treści, w którym zakwestionowano wysokość wpisu, jako rażąco wysokiego bo wynoszącego 500 zł w sytuacji gdy podatek od nieruchomości wynosił 315 zł miesięcznie. W uzasadnieniu strona wskazała jednak na swoją trudną sytuację majątkową. Ta różnica pomiędzy pierwszą częścią wniesionego zażalenia a jego uzasadnieniem, spowodowała wydanie przez sędziego zarządzenia z dnia 18 grudnia 2009 r. Brak złożonego przez skarżącego w tym zakresie oświadczenia, potwierdza przyjęcie, że pismo skarżącego z dnia 12 listopada 2009 r. jest, zażaleniem a nie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
W rozpoznawanej sprawie kluczowym zagadnieniem jest ustalenie przedmiotu wniesionej do sądu, skargi. Przedmiotem wniesionej skargi nie była decyzja nakładająca obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, ale decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości.
Podstawową regulacją odnoszącą się do ustalenia rodzaju wpisu jest art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2009 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Z tej regulacji wynika, że warunkiem zastosowania wpisu stosunkowego jest istnienie związku bezpośredniego pomiędzy decyzją będącą przedmiotem skargi a należnością pieniężną. Decyzja pozostaje w bezpośrednim związku z należnością, jeżeli wynika z niej wprost obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej, chodzi o akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną albo stwierdzenie jej istnienia. Takim aktem nie jest decyzja odmawiająca umorzenie zaległości podatkowej zatem sprawa wszczęta skargą na decyzję odmawiająca umorzenie zaległości podatkowej jest "inną sprawą", w której zgodnie ze zdaniem drugim art. 231 p.p.s.a. pobiera się wpis stały. (zob. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt II FPS 2/09, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na www.nsa.gov.pl)
Reasumując stwierdzić należy, iż sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis w wysokości 500 zł.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.