Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 1008/14) oddalił wniosek M. i E. K. o wyłączenie sędziego WSA W. I. w sprawie z ich skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 2014 r. w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne.
Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 16 stycznia 2015 r. złożyli wniosek o wyłączenie Sędziego WSA W. I. w trybie art. 20 § 1 oraz art. 19 i art. 18 § 1 pkt 6a i pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdzili, że zachodzą wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Z oświadczenia z dnia 11 lutego 2015 r. złożonego przez Sędziego WSA w Poznaniu W. I. wynika, że nie łączą go żadne stosunki zawodowe lub osobiste ze skarżącymi, a nadto nie występują żadne inne okoliczności mogące wywoływać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniosek skarżących o wyłączenie Sędziego WSA W. I. nie zasługuje na uwzględnienie i nie może odnieść zamierzonego skutku z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączenia sędziego z mocy prawa, t.j. z art. 18 § 1 pkt 6a i pkt 7 P.p.s.a., ani również przesłanka wyłączenia skarżącego na wniosek strony, określona w art. 19 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. odrzucono skargę podatników na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Odpisy postanowienia z pouczeniem o prawie i terminie do wniesienia kasacji doręczono skarżącym.
Następnie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. odmówiono skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi z uwagi na fakt, że skarżący nie uprawdopodobnili, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Odpisy tego postanowienia również doręczono skarżącym z pouczeniem o prawie i terminie do wniesienia zażalenia. Sąd uznał za bezzaasdny wniosek skarżących, że skoro Sędzia WSA W. I. wydał w toku postępowania postanowienie o odrzuceniu skargi, to następnie przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie był bezstronny, skoro na wydane postanowienia przysługują skarżącym środki zaskarżenia i podlegają kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie domagając się jego uchylenia jak również wnieśli o zwrot nadpłaconego przez nich podatku od odsetek kapitałowych na łączną kwotę 5.872,90 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 P.p.s.a. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 P.p.s.a., natomiast art. 19 tej ustawy zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 20 P.p.s.a., strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia.
Wskazać należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziów musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziów, których wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w niniejszym postępowaniu.
W przedmiotowej sprawie sędzia WSA w Poznaniu, którego wyłączenia domaga się strona skarżąca, złożył w dniu 11 lutego 2015 r. oświadczenie, że ze stronami występującymi w tej sprawie nie łączą go żadne stosunki zawodowe lub osobiste, a nadto nie występują żadne inne okoliczności mogące wywoływać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności przy rozstrzyganiu ww. sprawy. W tym miejscu wypada jedynie przytoczyć stanowisko Sądu Najwyższego, że "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN z 1972 r., poz. 55).
Argumenty strony skarżącej zawarte we wniosku o wyłączenie sędziego nie mogą być w żaden sposób uznane za takie, które podważyłyby wiarygodność złożonego przez tego sędziego oświadczenia. Natomiast w zażaleniu na zaskarżone postanowienie strona w żaden sposób nie wskazuje jakie w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie sędziego. W uzasadnieniu zażalenia podatnicy jedynie domagają się zwrotu nadpłaconego, w ich ocenie podatku, przytaczają wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt FSK 2992/14 dotyczący tej problematyki, wyjaśniają, że otrzymali z Sądu formularz PPF.
Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie może stanowić podstawy uzasadniającej wyłączenie sędziego w niniejszej sprawie okoliczność, że skoro Sędzia WSA W. I. wydał w toku postępowania postanowienie o odrzuceniu skargi, to następnie przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie był bezstronny. Należy mieć na uwadze, że na wydane postanowienia przysługują skarżącym środki zaskarżenia i podlegają kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżących – nie zaistniały przesłanki do wyłączenia sędziego z mocy ustawy (art. 18 P.p.s.a.). Jednocześnie skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności, które wskazywałyby na konieczność wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny dodaje, że w niniejszym postępowaniu wpadkowym mogła zostać rozpoznana jedynie kwestia prawidłowości wydanego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie wniosku skarżących o wyłączenie sędziego, na które to właśnie postanowienie skarżący wnieśli zażalenie. Poza przedmiotem niniejszego postępowania zostaje kwestia podnoszonego w zażaleniu zwrotu nadpłaconego podatku od odsetek kapitałowych.
Ze wskazanych wyżej powodów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.