Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1387/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odrzucił zażalenie G. Z. (dalej: "Skarżący") na postanowienie WSA z dnia 28 kwietnia 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku WSA z dnia 14 stycznia 2015 r. oddalającego skargę Skarżącego na postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO") z dnia 25 lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości. Podstawą prawną wydanego orzeczenia była art. 194 § 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez WSA wynika, że wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. WSA oddalił skargę Skarżącego na postanowienie SKO z dnia 25 lutego 2014 r.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony Skarżącemu. W piśmie tym zawarte było pouczenie, że na wyrok przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradcą podatkowym – w sprawach obowiązków podatkowych oraz wniesiona w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, pod rygorem jej odrzucenia.
Pismem z dnia 23 marca 2015 r., Skarżący wniósł samodzielnie skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
WSA postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną Skarżącego z uwagi na niespełnienie wymogu zawartego w art. 175 § 1 p.p.s.a., tj. brak zachowania przymusu adwokackiego. Postanowienie powyższe zostało doręczone Skarżącemu z pouczeniem, że jest uprawniony do złożenia zażalenia, ale zażalenie to winno być sporządzone przez adwokata, radcę prawnego bądź doradcę podatkowego.
Pismem z dnia 11 maja 2015 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie sporządził i podpisał samodzielnie.
WSA w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał, że zażalenie zostało sporządzone osobiście przez Skarżącego. Z akt sprawy nie wynika aby był on adwokatem, radcą prawym lub doradcą podatkowym, bądź spełniał inne wskazane wyżej kryteria zawodowe. Skarżący stwierdza jedynie, że jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jego zażalenia przesyła rozważania Trybunału Konstytucyjnego ze sprawy o sygn. akt SK 22/11. W ocenie WSA cytowany fragment orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Tym samym stwierdził, że zażalenie wniesiono z naruszeniem wymogu sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika.
W zażaleniu na postanowienie WSA, Skarżący wniósł o jego zmianę lub uchylenie zarzucając naruszenie art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2, art. 69 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Niezachowanie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowi brak niepodlegający konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 20 marca 2012 r., I OZ 169/12, publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Skarżący zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządził osobiście oraz, że nie należy on do podmiotów uprawnionych na podstawie art. 175 § 1-3 p.p.s.a. do samodzielnego sporządzenia takiego zażalenia. Podkreślić przy tym należy, że został pouczony przez WSA o bezwzględnym obowiązku w powyższym zakresie. Tym samym, prawidłowo ocenił WSA, że wniesiony środek odwoławczy nie spełnia wymogu uregulowanego w art. 194 § 4 p.p.s.a., a zatem podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma bowiem charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.