Uzasadnienie
W odpowiedzi na odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenie wpisu w kwocie 500 zł B. B. (dalej: "Skarżący") wniósł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 4 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 956/10 referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Skarżący na powyższe postanowienie wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 956/10 odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Skarżący wniósł zażalenie to rozstrzygnięcie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I FZ 455/10.
Skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W dniu 21 lutego 2011 r. (data wpływu) Skarżący wniósł ponownie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na zmianę okoliczności sprawy, to jest utratę możliwości swobodnego dysponowania mieszkaniem własnościowym z uwagi na ustanowienie na nim hipoteki umownej w kwocie 214.288,95 zł
Postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 956/10 referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy.
W sprzeciwie Skarżący podniósł, że ustanowienie hipoteki na jego nieruchomości w celu zabezpieczenia wcześniej zaciągniętego kredytu jest dowodem pogorszenia się jego sytuacji majątkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 956/10 odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy oraz odrzucił skargę.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 956/10. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego w ten sposób, że zostanie mu przyznane prawo w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie merytoryczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dotyczyło innego stanu faktycznego i prawnego, niż przyjęte przez ten Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż ponowny wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy nie zawierał żadnych nowych okoliczności, które mogłyby uzasadniać zmianę stanowiska Sądu wyrażonego w poprzednim postanowieniu, odmawiającym skarżącemu przyznania prawa pomocy. Jednocześnie Sąd związany był art. 170 p.p.s.a., co wiązało się z faktem, że związany był oceną sytuacji materialnej strony zawartą w prawomocnym postanowieniu 25.01.2011 r. sygn. akt I FZ 455/10. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego ponownego wniosku o przyznanie prawa mocy Sąd, zgodnie z art. 165 p.p.s.a. ma możliwość zmiany lub uchylenia postanowienia, nawet prawomocnego, jeśli zaistnieją zmiany okoliczności sprawy. W przypadku prawa pomocy chodzi o zmianę sytuacji finansowej wnioskodawcy.
W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji dokonał oceny sprawy i analizy dokumentów przedstawionych przez skarżącego, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i nie znalazł okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Wskazać należy, że strona, na której ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, uchylając się od przedstawienia określonych dokumentów i oświadczeń na wezwanie sądu administracyjnego, powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wyjaśnił także jaki bezpośredni związek ma ustanowienie hipoteki na jego nieruchomości z bieżąca zdolnością płatniczą. Ponieważ skarżący nie wykazał, aby zachodziły jakiekolwiek nowe okoliczności w sprawie, Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji