Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszcze (I SA/Bd 472/17) odrzucił skargę M. L. – nazywanego dalej "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 26 stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z 23 maja 2017 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi. Odpis zarządzenia doręczono stronie 12 czerwca 2017 r., a co za tym idzie terminu do uiszczenia wpisu upłynął 19 czerwca 2017 r. Ponieważ w przewidzianym terminie strona nie uzupełniała braku formalnego skargi, kierując się art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływana dalej jako "P.p.s.a."), Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł, że nie otrzymał wspomnianego zarządzenia, a przesyłka nie była awizowana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu.
W aktach sprawy znajduje się druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że P. M. odebrał odpis zarządzenia w sprawie wpisu od skargi 12 czerwca 2017 r. Wydający przesyłkę potwierdził, że P. M. posiadał pełnomocnictwo do odbierania korespondencji Skarżącego (k. 27 akt sprawy). Należy zwrócić uwagę, że obowiązkiem osoby upoważnionej do odbioru korespondencji jest przekazanie jej adresatowi. Przy czym skutki ewentualnych uchybień osoby upoważnionej spoczywają na stronie. Samo zaś stwierdzenie, że przesyłka nie została awizowana jest niewystarczające, aby podważyć wiarygodność dokumentu, jaki jest wspomniany druk.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że Skarżący nie zastosował się do treści zarządzenia, które zostało mu skutecznie doręczone. W konsekwencji, skoro Skarżący nie uiścił wpisu od skargi, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., należało ją odrzucić.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.