Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 957/14) odrzucił skargę kasacyjną Z. K. i W.K.wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 5 marca 2015 r.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że odpis sentencji tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącym w dniu 11 maja 2015 r. W dniu 10 czerwca 2015 r. skarżący, nadali za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A., osobiście sporządzoną skargę kasacyjną. Podpisy pod skargą zostały odtworzone mechanicznie. Jednocześnie skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2015 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy, a następnie wskutek złożonego sprzeciwu, tak samo orzekł Sąd w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2016 r.
Na powyższe postanowienie z dnia 11 stycznia 2016 r. skarżący wnieśli zażalenie, które zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 11 lipca 2016 r. i oddalone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę kasacyjną wskazał na przepis art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. i uznał, że żadne ze skarżących nie jest którąkolwiek z wymienionych w tym artykule osób, dlatego też sporządzoną przez nich osobiście skargę kasacyjną należy uznać za niedopuszczalną. Z tego też powodu odstąpiono od wezwania do jej podpisania. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 178 p.p.s.a. uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i ją odrzucił.
Na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zażalenie wnieśli skarżący, osobiście je podpisując. Domagali się w nim uchylenia powołanego postanowienia i ponownego rozpoznania sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie oczywiście należało odrzucić.
Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Podkreślić jednocześnie trzeba, że odpowiednie zastosowane znajduje art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Skarżący, mimo prawidłowego pouczenia udzielonego przez Sąd pierwszej instancji (k. 186, 187 akt sądowych), sporządzili osobiście zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący byli adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 194 § 4 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił odrzucić zażalenie.