Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. K.-B. (zwanego dalej "Skarżącym") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 sierpnia 2017 r. w przedmiocie uzupełnienia decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że mocą postanowienia z dnia 25 maja 2018 r. utrzymano w mocy zarządzenie Referendarza Sądowego z dnia 6 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 2 stycznia 2018 r. o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie zarządzeniem wydanym tym samym dniu, tj. 25 maja 2018 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 grudnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis postanowienia z dnia 25 maja 2018 r. wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu oraz pouczeniem o skutkach jego niewykonania, doręczone zostały Skarżącemu w dniu 19 czerwca 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru).
Zatem termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 26 czerwca 2018 r. Skarżący w przewidzianym siedmiodniowym terminie, nie uiścił jednak wymaganego wpisu od skargi, wniósł jednakże ponownie o zwolnienie go od kosztów sądowych.
Sąd pierwszej instancji - odrzucając skargę - wskazał, że pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis nie został uiszczony. Podał, że na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie mógł mieć wpływ ponowny wniosek Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Kwestia zwolnienia Skarżącego od kosztów sądowych była już rozstrzygnięta prawomocnym zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 6 marca 2018 r., następnie utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 25 maja 2018 r.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie uiści należnej opłaty od takiego pisma, sąd nie podejmie żadnych czynności. Wniesioną przez Skarżącego skargę należy uznać za pismo, o którym jest mowa w art. 230 § 1 P.p.s.a.
Jakkolwiek strona ma prawo do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, a obowiązkiem sądu administracyjnego jest jego rozpoznanie – należy pamiętać, że jeżeli w obrocie prawnym pozostaje prawomocne rozstrzygnięcie sądu w tym przedmiocie, ma ono charakter wiążący dla strony i sądu, który je wydał (art. 170 P.p.s.a.). Oznacza to, że złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może mieć wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek ten nie uchyla bowiem skutków wynikających z prawomocnego orzeczenia sądu.
Należy też zauważyć, że przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie sądu w tym przedmiocie, wstrzymuje bieg terminu do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi – oznaczałoby, że strona mogłaby uniemożliwić prowadzenie postępowania i rozpoznanie sprawy co do jej meritum poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy za każdym razem, gdy otrzymałaby wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi.
W świetle powyższego, skoro Skarżący nie uiścił wskazanego w zarządzeniu wpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł rozpoznać wspomnianej skargi i zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. zobowiązany był do jej odrzucenia.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
[pic]