Uzasadnienie
Zarządzeniem z 4 października 2010 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wezwał pełnomocnika strony skarżącej, doradcę podatkowego, do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 539/10 ze skargi W. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 2 września 2010 r. nr [...], w kwocie 500 zł. Jako podstawę prawną zarządzenia powołał przepisy art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W zarządzeniu znajdowało się pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wskazanej kwoty w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia.
W zażaleniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zarządzenia w części przekraczającej kwotę 200 zł. Stwierdził, że 12 października 2010r. wykonał zarządzenie, dokonując wpłaty w kwocie 500 zł. W sprawie powinien jednak znaleźć zastosowanie § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia, określający wysokość wpisu w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5, a nie wskazany w zarządzeniu § 2 ust. 3 pkt 12. Skarga dotyczy bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, na podstawie art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 19997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) - dalej Ordynacja podatkowa. W jego ocenie, zaskarżona decyzja przyznaje skarżącemu uprawnienie, w ramach wszczętego z urzędu przez organ kontroli skarbowej, do żądania ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie źródeł finansowania wydatków poniesionych w 2006 roku.
Wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest jedynie ustalenie jaki organ administracji publicznej: czy Dyrektor Izby Skarbowej w B. czy organ kontroli skarbowej będzie zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w żądanym zakresie i dlatego też, jego zdaniem, wpis stały w sprawie niniejszej skargi nie powinien być wyższy od kwoty 200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór zaistniały na gruncie niniejszej sprawy dotyczy charakteru wpisu sądowego należnego w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia jest tzw. decyzja kasacyjna.
Stosownie do brzmienia art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w pozostałych sprawach pobiera się wpis stały.
W niniejszej sprawie zaskarżona do Sądu I instancji decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Jest to więc decyzja kasacyjna, w której organ nie orzeka o zasadności żądania strony. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oznacza jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. Fakt, że decyzja organu I instancji rozstrzygała sprawę co do istoty nie ma w tej mierze znaczenia, skoro to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i to jego treść decyduje o wartości przedmiotu zaskarżenia.
Kwestia wpisu od skargi na decyzję kasacyjną była zresztą wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, których konsekwencją było przyjęcie poglądu, iż wpis od skargi na decyzję, o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, jest wpisem stałym, określanym na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. (vide postanowienie z 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05, ONSAiWSA 2005/6/118; postanowienie z 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FZ 168/07, ONSAiWSA 2008/1/11, postanowienie z 19 sierpnia 2009 r., sygn. I FZ 335/09, LEX Nr 552237).
Zaskarżona decyzja organu odwoławczego dotyczy (choć go nie określa) zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 rok. Zatem nie ma racji strona skarżąca, że w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie § 2 ust. 6 rozporządzenia, a tym samym wpis powinien być określony w kwocie 200 zł.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.