Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty z tytułu zajęcia wierzytelności.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 7 maja 2018 r., R. W. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł skargę na ww. w postanowienie. Następnie pismem z dnia 23 lipca 2018 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 12 lipca 2018 r. otrzymał od Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. upomnienie, którego wykonanie, w ocenie Skarżącego, czyniłoby dalsze postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu bezprzedmiotowym. Wobec powyższego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w trybie sądowoadministracyjnym. Ponadto podkreślił, że wykonanie decyzji w chwili obecnej pociągnęłoby dla Skarżącego nieodwracalne skutki.
Sąd uznał, że Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - zwanej dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku podniósł jedynie, że wykonanie upomnienia czyniłoby dalsze postępowanie przed WSA w Poznaniu bezprzedmiotowym. Ponadto w chwili obecnej pociągnęłoby dla Skarżącego nieodwracalne skutki. Poza tymi twierdzeniami Skarżący nie uprawdopodobnił jednak w żaden sposób przedstawionych przez siebie okoliczności.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie okazało się niezasadne.
Wykładnia art. 61 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej. Normy art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek podmiotu skarżącego, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia choć jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek pozytywnych przesądzają, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., to strona skarżąca w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę kasacyjną bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu przez sąd, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10 CBOSA).
Należy zatem uznać, że strona skarżąca w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania postanowienia, we wniosku kierowanym do sądu powinna przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem aktu. Powinna wykazać, że wykonanie postanowienia może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem aktu przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami jej wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14, CBOSA).
W świetle powyższych uwag należało uznać, że Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia poprzez ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie upomnienia z dnia 12 lipca 2018 r. czyniłoby dalsze postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym bezprzedmiotowym, nie wykazał w sposób pozwalający na uwzględnienie wniosku, istnienia okoliczności wskazujących na to, że wykonanie postanowienia wiąże się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Również do zażalenia nie zostały dołączone żadne dokumenty na poparcie twierdzeń Skarżącego. Należy wskazać, że Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, tj. po analizie dokumentów, które ma przed sobą. Obecnie w aktach nie ma dokumentów, które pozwalają na przyjęcie innego rozstrzygnięcia niż powziął Wojewódzki Sad Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zatem i bez naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. w zaskarżonym postanowieniu uznał, że wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji[pic]