Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 272/16, odmówił Ł. G. i M. G. – nazywanych dalej "Skarżącymi", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z wniosku złożonego przez Skarżących wynikało, że prowadzą zakład cukierniczy, który stanowi jedyne źródło utrzymania dla ich rodzin. Ponieważ w ostatnich miesiącach obrót zakładu był nieznaczny, ich dochód wynosił od 2000 do 2500 zł brutto. Problemy finansowe Skarżących związane są z remontem ulicy, przy której mieści się zakład. W tym stanie rzeczy wyegzekwowanie kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji pozbawi ich płynności finansowej i zmusi do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej.
Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że przedstawione przez Skarżących okoliczności nie spełniają wymogów udzielenia im ochrony tymczasowej, określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Z dokumentów załączonych do wniosku wynika bowiem, że każdy ze Skarżących, działając w spółce cywilnej, osiągnął w 2014 r. przychód w wysokości 263.635,43 zł i dochód w kwocie 37.000 zł. Natomiast w 2015 r. przychód każdego z nich wynosił 299.297,50 zł, a dochód 37.661,20 zł. W deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do kwietnia 2016 r. wykazali, jako spółka cywilna, obrót w wysokości 194.517 zł. Tym samym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wykazują oni stałe obroty, które wielokrotnie przewyższają wysokość zobowiązania wynikającego z kwestionowanej decyzji.
Ponadto Skarżący nie przedstawili dokumentów opisujących źródła przychodów członków ich rodzin, co uniemożliwia ocenienie ich sytuacji majątkowej. Również złożone przez stronę rachunki bankowe nie przyczyniły się do wyjaśnienia kondycji finansowej spółki, ponieważ poza opłatami związanymi ze sporządzeniem wyciągów nie zawierają informacji o jakichkolwiek transakcjach.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podnieśli, że Ł. G. utrzymuje dwóch członków swej rodziny. Ponadto należy mieć na względzie to, że mieszkając razem z rodzicami płacą czynsz w wysokości 2579 zł oraz ponoszą wydatki na jedzenie, elektryczność i inne wydatki niezbędna dla własnego utrzymania. Tymczasem łączna kwota zobowiązań podatkowych wynosi 26.000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu.
Nie budzi wątpliwości, że likwidacja działalności gospodarczej w wyniku wykonania decyzji powoduje trudne do odwrócenia skutki, o których jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rzecz w tym, że na Skarżących – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji – ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołują może mieć miejsce. Obowiązek ten sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem we wniosku Skarżący wskazali jedynie, że na skutek wykonania decyzji utracą płynność finansową, a w konsekwencji tego będą zmuszenie do zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Twierdzenie to trudno jest jednak zweryfikować na podstawie dokumentów załączonych – na wezwanie Sądu pierwszej instancji – do wniosku. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, obrazują one jedynie wysokość przychodów i dochodów obu Skarżących. Przy czym, co istotne, ich roczne przychody wielokrotnie przewyższają łączną kwotę ich zobowiązań podatkowych. Na podstawie tych dokumentów nie można jednak jednoznacznie ustalić, w jakiej sytuacji majątkowej znajdują się Skarżący: czy posiadają jakieś oszczędności, albo przedmioty, z których byłaby możliwa egzekucja bez zagrożenia dla istnienia ich zakładu. Nie jest też jasne, czy Skarżący posiadają środki trwałe, których sprzedaż w drodze egzekucji mogłaby posłużyć do zapłaty zobowiązań podatkowych, a bez których byłoby możliwe dalsze prowadzenie działalności gospodarczej.
Ponadto nie załączyli do wniosku dokumentów potwierdzających sytuację majątkową osób, które pozostają z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym. Okoliczność ta nie ma wprawdzie bezpośredniego znaczenia dla oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi ich działalności gospodarczej, niemniej jednak we wniosku o jej wstrzymanie podnieśli, że dochód z działalności przeznaczają na utrzymanie rodziny.
Z całą pewnością egzekucja kwoty nieprzewidzianej przez przedsiębiorcę w planach wydatków, może okazać się dla Skarżących kłopotliwa. Nie można jednak stwierdzić, na podstawie dokumentów przedstawionych przez Skarżących, że jej wykonanie odniesie wskazane przez nich skutki. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym Skarżący nie wykazali w dostatecznym stopniu, że w ich przypadku wystąpiły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 tej ustawy.