Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 4 października 2007 roku, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Rz 739/07, wezwał B.B. do uiszczenia wpisu sądowego, w kwocie 100,00 złotych, od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 10 sierpnia 2007 roku w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisu prawa podatkowego. Jako podstawę wezwania Sąd wskazał na art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej jako u.p.p.s.a.
Natomiast wysokość wpisu Sąd wyliczył w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W zarządzeniu poinformowano również stronę o skutkach nieuiszczenia wpisu we wskazanym przez Sąd terminie.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie B.B. nie zgodził się z wezwaniem Sądu. Skarżący wskazał na art. 239 ust. 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który w jego ocenie miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W myśl tego przepisu, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. W ocenie autora zażalenia przedmiot złożonej skargi powiązany jest bezpośrednio ze stosunkiem służbowym. Wskazując na tą argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Systemową zasadą obowiązującą w postępowaniach sądowych jest obciążenie kosztami sądowymi tego podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie. Stosownie do art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, do których zalicza się także skargę, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wyjątki od tej zasady ustawodawca zawarł w art. 239 u.p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, możliwe są dwa rodzaje zwolnień od kosztów sądowych, to jest zwolnienie z mocy ustawy (art. 239 pkt 1-3 u.p.p.s.a.) oraz zwolnienie przyznanie przez sąd (art. 239 pkt 4). Zwolnienie z mocy ustawy mogą mieć charakter przedmiotowy lub podmiotowy.
Przepis art. 239 ust. 1 lit. d) u.p.p.s.a., na który powołał się skarżący w zażaleniu dotyczy zwolnienia przedmiotowego z uwagi na okoliczność, iż skarga dotyczy sprawy ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Określenie "sprawa ze stosunku" oznacza, że chodzi o sprawę, której przedmiot wyznacza określony stosunek prawny, którego źródłem są przepisy prawa regulujące treść oraz strony tego stosunku prawnego. Sprawą ze stosunku pracy lub stosunku służbowego, o której mowa w art. 239 pkt 1 lit. d) u.p.p.s.a., jest natomiast sprawa, której przedmiot ma swoją podstawę w stosunku pracy lub stosunku służbowym. Wskazany przepis dotyczy zatem takich spraw, w których przedmiotem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej jest określone rozstrzygnięcie, które wynika wprost ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo którego podstawą jest stosunek pracy lub stosunek służbowy skarżącego.
Natomiast rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 10 sierpnia 2007 roku utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 18 maja 2007 roku pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. U podstaw prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania nie leży zatem, na co błędnie wskazuje skarżący, rozstrzygnięcie wynikające ze stosunku pracy lub stosunku służbowego. Tym samym, skarga B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 10 sierpnia 2007 roku nie jest objęta zwolnieniem od wpisu na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d) u.p.p.s.a.
Przepis art. 230 u.p.p.s.a. wyznacza natomiast obowiązek podmiotu wnoszącego skargę do uiszczenia należnej opłaty od skargi. Niewykonanie tego obowiązku przez stronę postępowania stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający podjęcie przez Sąd czynności zmierzających do jej merytorycznego rozpoznania. Zasadą wynikającą z art. 220 § 1 u.p.p.s.a. jest bowiem to, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl natomiast art. 220 § 3 u.p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. O ile wskazane powyżej przepisy stanowią podstawę do żądania od strony postępowania wnoszącej skargę uiszczenia należnego wpisu od tego pisma oraz określają skutki niewykonania tej czynności przez skarżącego, o tyle wysokość wpisu Sąd ma obowiązek wyliczyć w oparciu o normy wydanego na podstawie art. 233 u.p.p.s.a. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 221, poz. 2193).
Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 1 tego rozporządzenia, na który powołał się Sąd w zaskarżonym zarządzeniu, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym wynosi 100,00 zł.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 10 sierpnia 2007 roku w przedmiocie, co zostało wskazane powyżej, pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wobec nieuiszczenia przez skarżącego wpisu od tej skargi prawidłowo zatem wezwał podatnika zaskarżonym zarządzeniem z dnia 4 października 2007 roku do uiszczenia należnej opłaty. Sąd wyznaczył również stronie na dokonanie tej czynności wynikający z ustawy siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania oraz pouczył skarżącego o skutkach niewykonania wezwania we wskazanym przez Sąd terminie.
Sąd prawidłowo określił także, że należny w rozpoznawanej sprawie wpis ma charakter opłaty stałej, której wysokość wynosi 100,00 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Skarga B.B. dotyczyła bowiem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2007 roku wydanego w toku postępowania administracyjnego.
Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.