Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 listopada 2016 r., sygn. akt II FZ 649/16

Uzasadnienie

1. 1. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2016 r., II SA/WA 1576/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. sp. z o.o. (dalej zwanej spółką) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 lutego 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. Sąd odrzucając skargę wskazał, że decyzja organu została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczania stronie gdyż niemożliwe było doręczenie decyzji na adres wskazany przez stronę. Upływ terminu 14 dni, na jaki pozostawiono przesyłkę w urzędzie pocztowym przypadł na dzień 14 marca 2016 r. Sąd wskazał, że termin 30 dniowy do wniesienia skargi przypadał na dzień 13 kwietnia 2016 r., natomiast skarga została nadana na poczcie (stempel na kopercie) w dniu 14 kwietnia, czyli dzień po terminie. Jako spóźniona podlegała odrzuceniu.
2. 2. We wniesionym zażaleniu strona zarzuciła sądowi naruszenie:
3. – art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: p.p.s.a.) poprzez błędne przyjęcie, że skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia,
4. – art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. - poprzez niepełne uzasadnienie niezawierające podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

1. 3. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Podstawą wyliczenia terminu był art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 – dalej: ord. pod.), który stanowi, że: "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
2. 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
3. 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

§ 1a. (235) (uchylony).

§ 2. (236) Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. (237) W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.

§ 4. (238) W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy".

Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a z akt tych wynika, że przesyłka z decyzją została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 29 lutego 2016 r. (data na awizo – karta nr 160 akt administracyjnych). Mając na uwadze fragment przepisu:

"W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej" wskazać należy, że upływ 14 dniowego terminu nastąpił w dniu 14 marca, co trafnie wskazał wojewódzki sąd administracyjny. W sprawie istotny jest termin do złożenia skargi, a ten wynosi 30 dni i rozpoczyna swój bieg w dniu 14 marca, kończy – w dniu 13 kwietnia. Takie rozłożenie dat wynika z tego, że marzec ma 31 dni, a nie 30. Zasadnie zatem sąd wskazał, że skarga została wniesiona po terminie.

Mając na uwadze powyższe należy uznać za niezasadne zarzuty podniesione w zażaleniu. Wszystkie terminy liczone są na podstawie akt sprawy, wynikają z dokumentów w nich zawartych; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo je obliczył. W uzasadnieniu postanowienia wskazał ponadto art. 53 § 1 p.p.s.a. jako podstawę, z której wynika termin 30 dniowi do wniesienia skargi. Dalej wyjaśnił sposób liczenia terminów, który to sposób wynika z przepisów prawa cywilnego. Dalej odniósł się konkretnie do przepisów obowiązujących w postępowaniu podatkowym. Omówione przepisy sąd zestawił z datami wynikającymi z akt i wskazał, że termin 30-dniowy rozpoczął swój bieg w dniu 14 marca, a jego upływ nastąpił w dniu 13 kwietnia 2016 r. Uzasadnienie sądu było klarowne, spójne i pozwoliło prześledzić tok rozumowania.

Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.