Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. odmówił A. W. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z dnia 19 sierpnia 2009 r. Przesyłkę zawierającą odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia odwołania skarżąca odebrała 13 kwietnia 2010 r. Następnie w dniu 13 maja 2010 r. (data stempla pocztowego) wniosła skargę na ww. postanowienie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Pismem z dnia 19 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w L. (, która została odebrana 20 maja 2010 r.).
W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. odrzucił skargę A.W., z uwagi na uchybienie terminu. Powyższe orzeczenie zostało uznane za doręczone skarżącej w trybie tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.zwanej dalej p.p.s.a.) w dniu 11 października 2010 r.
Pismem z dnia 22 października 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 marca 2010 r. W uzasadnieniu wskazała, że skierowała skargę bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na skutek nieprawidłowego pouczenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. Natomiast z treścią postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 9 września 2009 r. zapoznała się dopiero 18 października 2010 r., kiedy to osobiście odebrała jego odpis w WSA w Łodzi.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r. wydanym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew jej twierdzeniom, w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 marca 2010 r. zawarto prawidłowe pouczenie, zgodnie z którym skargę powinno się wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Dlatego też stwierdzono, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej nie stosując się do pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia 22 marca 2010 r. W konsekwencji powyższego uznano, że w rozpatrywanej sprawie nie został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminowi.
Pismem z dnia 23 grudnia 2010 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie uchybionego terminu
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a sąd przywraca uchybiony termin, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy do strony (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2009, str. 257-258).
Zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu powyższego przepisu (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 20 października 2004 r., IV SA/Gl 647/04 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej CBOSA).
Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiadało ono prawu. Skarżąca w zażaleniu nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby, iż zaistniały przeszkody nie do przezwyciężenia uniemożliwiające złożenie skargi we właściwym trybie. Nie budzi wątpliwości fakt, że została prawidłowo pouczona o możliwości wniesienia skargi do WSA w Łodzi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w L. Tym samym Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że skarżąca nie dochowała należytej staranności wnosząc skargę bezpośrednio do WSA w Łodzi.
Uwzględniając powyższe okoliczności należało dojść do wniosku, iż ocena dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest trafna. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi od postanowienia z dnia 22 marca 2010 r. na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.