Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 630/10, pozostawił bez rozpoznania skargę J. F. z dnia 4 czerwca 2010 roku o wznowienie postępowania w sprawie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że zarządzeniem z dnia 8 lipca 2010 roku Wnioskodawca został wezwany przez Sąd do uzupełnienia skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi wraz z załącznikami. W ocenie Sądu Skarżący wezwania tego nie wykonał, gdyż do akt dołączył jedynie dwa odpisy skargi bez załączników, co skutkowało pozostawieniem skargi bez rozpoznania w oparciu o art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący podniósł, że wbrew stanowisku Sądu uzupełnił braki skargi stosownie do wezwania Sądu w wyznaczonym terminie, gdyż złożył do akt sprawy dwa odpisy skargi wraz z załącznikami. Zarzucił Sądowi między innymi naruszenie art. 49 § 2 P.p.s.a. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Analiza akt sprawy wskazuje bowiem, że Skarżący wykonał prawidłowo wezwanie Sądu. Na piśmie uzupełniającym opisane powyżej braki skargi z dnia 4 czerwca 2010 roku widnieje pieczęć Sądu z adnotacją pracownika Sądu, z której wynika, że wraz z pismem zatytułowanym "Wykonanie Zarządzenia z dnia 8 lipca 2010 roku" złożone zostały także wszystkie załączniki tego pisma wymienione w jego treści, wśród których znajdowały się między innymi dwa odpisy skargi z dnia 4 czerwca 2010 roku z załącznikami (karta 48). Stanowi to podstawę domniemania faktycznego, że Strona skarżąca w rozpoznawanej sprawie wykonała wezwanie sądu w sposób zupełny i niezawierający braków, na które wskazywał Sąd w zarządzeniu. Domniemanie faktyczne jako sposób ustalenia stanu faktycznego polega na wnioskowaniu o istnieniu faktów poszukiwanych na podstawie poznanych wcześniej faktów dowodowych. Jednym bowiem z warunków koniecznych do uznania wniosku płynącego z domniemania za prawdziwy, jest istnienie pośredniego faktu dowodowego składającego się na podstawę faktyczną domniemania.
W rozpoznawanej sprawie pośrednim faktem dowodowym będącym podstawą faktyczną domniemania uzupełnienia przez Stronę braków skargi poprzez złożenie odpisów tego pisma wraz załącznikami jest urzędowa adnotacja pracownika Sądu potwierdzająca złożenie w biurze podawczym Sądu odpisów skargi wraz z jej załącznikami. Sąd wydając zaskarżone zarządzenie nie podjął próby wzruszenia tego domniemania, dlatego też bezpodstawnie zastosował art. 49 § 2 P.p.s.a. wydając zarządzenie o pozostawieniu skargi bez rozpoznania.
Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone zarządzenie.