Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 25 maja 2015 r., I SA/Wr 292/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi "L." sp. z o.o. w W. (obecnie z siedzibą w W.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 12 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarta w nim argumentacja nie wskazuje bowiem na okoliczności, z którymi przepisy prawa wiążą możliwość przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, z pism procesowych strony wynika bowiem, iż stoi ona na stanowisku, że w ogóle nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu od skargi, albowiem termin ten nie rozpoczął w sprawie biegu.
- 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
- 1. art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako: "P.p.s.a.") poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - i błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że w stanie faktycznym sprawy doręczenie zarządzenia sądu pierwszej instancji z 30.03.2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego było skuteczne i nastąpiło w dniu 21.04.2015 r. w trybie art. 73 P.p.s.a.,
- 2. art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona nie przedstawiła we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności uzasadniających złożenie wniosku,
- 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez:
- - sporządzenie wadliwego uzasadnienia postanowienia, nie zawarcie w nim podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, co w konsekwencji uniemożliwia poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia,
- - brak pełnego ustosunkowania się i rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniosków i twierdzeń strony,
- - brak ustosunkowania się i rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniosków dowodowych strony,
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności niezawinienia uiszczenia wpisu sądowego w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Zażalenie jest oczywiście niezasadne.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Aby wniosek o przywrócenie terminu mógł być uwzględniony, niezbędne jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a.). Przede wszystkim należy podkreślić, że punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie. Przepisy art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a. nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że, aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony.
W niniejszej sprawie spółka prezentuje pogląd, podtrzymywany w zażaleniu, że "w ogóle nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu od skargi, albowiem termin ten nie rozpoczął w sprawie biegu.". Tego rodzaju stanowisko strony uniemożliwia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Ocena przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu jest bowiem możliwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy termin odwoławczy został przekroczony. Z uwagi na powyższe sformułowane w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 73 i art. 86 § 1 P.p.s.a. są niezasadne.
Odnosząc się do ostatniego zarzutu, NSA przypomina, że art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Treść tego przepisu wyraża dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie rozstrzygnięcia nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a., zawiera bowiem wszystkie elementy wymienione w tym przepisie oraz stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Ponadto, z pomocą samodzielnego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09), czego nie dostrzeżono formułując zażalenie. Z tych wszystkich względów zarzut naruszenia powyższego przepisu jest niezasadny.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.