Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 czerwca 2013 r., III SA/Wa 1902/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił H. P. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z 23 kwietnia 2012 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r.
Zdaniem sądu okoliczności przedstawione przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również wynikające z nadesłanych dokumentów pozwalają uznać, że sytuacja skarżącej nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wyraziła z niego niezadowolenie; podniosła, że przesłała do sądu pierwszej instancji wymagane dokumenty i złożyła wniosek na formularzu PPF.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo przedstawił przesłanki, którymi powinien się kierować przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitym w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe.
Należy ponadto zauważyć, że opłaty sądowe, do których zalicza się także wpis, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienie od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest możliwe tylko wówczas, gdy strona nie jest w stanie ponieść nawet minimalnych kosztów postępowania z powodu ubóstwa.
Nie ulega wątpliwości, że okoliczności przedstawione przez skarżącą nie dawały podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zwolnienie takie byłoby usprawiedliwione w sytuacji, w której skarżąca nie byłaby w stanie ponieść jakichkolwiek opłat czy wydatków związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej taka sytuacja nie ma miejsca. Należy bowiem mieć na uwadze, że skarżąca i jej córka uzyskują stały dochód miesięczny w łącznej kwocie 2.384 zł. Ponadto, jak trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji nadesłane kserokopie wyciągów z rachunków bankowych świadczą o posiadaniu przez stronę kwoty przekraczającej wysokość wymaganych w sprawie kosztów sądowych. Słusznie więc sąd pierwszej instancji uznał, że wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie własnym staraniem ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w sprawie, w tym 100 zł na wpis od skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.